puchu

2011-12-14T15:02:00.000-08:00

na początku nie widziałam tańczących ludzi

fotel bujany

2011-09-27T04:12:00.000-07:00

björk: moon from Björk on Vimeo.

Bywam tam jeszcze dziś, choć przy wejściu do klatki zamontowano domofon i nie ma nikogo, kto mógłby mnie wpuścić do środka. Przychodzę nocą. Od mysiej piwnicy po nietoperzy sufit przebiegam schody, łapiąc oddech tylko na półpiętrach. Na trzech czwartych wysokości otwieram drzwi.

To był chyba pierwszy fotel bujany, jaki widziałam poza oknem telewizora. Wszystko w tym mieszkaniu lekko się kołysało - zawieszona nad fotelem klatka z papużkami, opadające z niej piórka. Kołysała się herbatka w szklance i talerzyk z ciasteczkami - zjedz mnie, precz łapy, zjedz mnie, jeszcze nie teraz.

Pokój był dla fotela za ciasny - jego bieguny o podróżniczych zapędach za każdym bujnięciem chciały unieść siedzącego na nim kilka centymetrów dalej. W jednej sekwencji, od ściany do ściany dało się wykonać siedem i pół bujnięcia, potem trzeba było wstać i przeciągnąć fotel z powrotem na linię startu.

Gdy gwizdek w kuchni wywabiał Starszą Panią do kuchni, rzucałam się na fotel i próbowałam go bujnąć raz, a dobrze. Niestety, był tak skonstruowany, że zatrzymywał się wpół wychylenia. Był jak Japonka w kimonie, skazany do końca życia na małe kroczki, które go, zresztą, jak pomyślałam z goryczą, donikąd nie zaprowadzą.

Przypomniał mi się ten foteli dramat na tarasie domu, w którym odpoczywałam od życia. Gdy praca wywabiła jego stałych mieszkańców do wielkiego miasta, zostałam sam na sam z innym fotelem na biegunach. Rzuciłam się bujnąć go raz, a porządnie. Nie miał zabezpieczeń. Przewrócił się.

pudełko i pustynia

2011-09-10T15:30:00.000-07:00

http://ow.ly/5Pvbm

Właściwie po tym wszystkim można by odnieść wrażenie, że nigdzie się znikąd nie ruszamy. Ruch i hałas są jedynie uprzejmością mózgu, któremu nas żal, że tak tkwimy w miejscu bezradnie i nic sobie nie użyjemy świata. Ale załóżmy, że gdzieś byłam i wracam. Drzwi ogłuszają mnie komunikatem ze zrzutu butelek: koniec drogi. Rejestruję tylko mocniejszy ruch powietrza na policzku i już pudełko wyciąga mnie za ramiona do środka. Lokomotywa bezszelestnie rusza, ciągnie za sobą ślepe wagoniki. Nie muszę przymykać oczu, jest ciemno i tylko latarnia w półśnie przyciąga robactwo, bo coś przecież musi je przyciągać. Słyszę ich irytację, przekupne pokrzykiwania, że na drodze do stopienia się z ostateczną jasnością stanęła im powieka lampy. Inżynierowie bywają jednak okrutni. Nic nie widać na odległość większą niż trzy metry i w całym tym kręgu tylko skoszona trawa, intensywniejsza, bezczelnie zielona, jedyna. Ja rozumiem ten krzyk. Trawę się kosi i zostawia na pastwę płowienia, obłędu z pragnienia i łaskotanie pracowitych myszy. Tak pachnie śmierć łąki.

Dokądś kuszą zasklepione gładko języki wystygłej lawy, mogłabym mieć koła i dać się im wywieźć w te krecie tunele, wiem, że się nigdy nie kończą. A gdy rano przyjdzie świt, księżycowi będzie wstyd, że on został, a gdzie ty? Tory - równoległe rysy na klapie fortepianu. Żebym nie zapomniała, że ktoś tu był przede mną i skąd w ogóle jestem. Trawę wypycha świerk. Po raz pierwszy uginają się kolana. Pociąg połknęła już gąbka lasu i jedyne dźwięki krążące wokół ucha to te nieszczęsne latawce tłukące o humanitaryzm, koniki polne przygrywające truchłu łąki i krew w moich żyłach. bardzo szorstki dźwięk. niebezpiecznie blisko.

dalej jest morwa, dalej są drzewa bez imion, ale z zapachami, trzeba by ich flakony nazywać drzewo 1, drzewo tysiąc czterdzieści trzy... za którymś przeciera się pudełku podszewka i coś tam świeci zza chmur, blade, wystraszone. Czemu owady nie lgną do księżyca?

Miękkie buty przyklejają się do asfaltu i bardziej już chyba słychać tarcie powietrza, idę, idę. Po raz drugi uginają się kolana pod wplątującymi się we włosy przejrzałymi śliwkami, strącam je, rozmaślają się na podeszwach. bardzo chcę widzieć i omijać. Mają to szczęście być fioletowe na zewnątrz i zielone od środka - ciekawe jak to jest być tak idealnym i umierać tak parszywie, ale cicho, cicho mal, to tylko owoce.

szczękam bramą, zgaszone światła nie poprowadzą mnie donikąd, za to ciągnie mnie ogromna dzika róża tuż pod gankiem, pamiętasz, jak ona obłędnie wygląda w październikowe poranki, gdy się kocha w trawie z mrówkami. i uginają się kolana po raz trzeci - w ciszy i ciemności chyba stoisz w oknie. czy to może zapach twoich białych włosów.

jak zobaczyć boga

2011-08-21T00:16:00.000-07:00

Koniec sierpnia. Beton o ósmej rano nie zdążył się jeszcze nagrzać, czuję każdą kość. Od ganku w stronę furtki biegnie ścieżka, wzdłuż której zasiane są, zdaje się, że z rozmysłem, rzędami, kwiaty różnej wysokości i koloru. Stąd, skąd się w nie wpatruję, tworzą wielobarwną, pastelową plamę wielkości mojej dłoni. Przez jakiś czas wpatrywałam się poza nie, ale ich długie, wychudzone cienie i pokruszone światłem kolory ściągają uwagę. Mogłabym tę plamę sfotografować, myślę, upijając łyk niemal wystygłej kawy, ale nie mam nic na pierwszy plan. Kotka, która grzeje mi nerki.

Dziwna jest - z dwóch młodsza, dziksza, nie do głaskania. Jej matka sypiała ze mną, gdy jeszcze nie byłam tu gościem, ona - nigdy nie dawała się dotknąć. Teraz, ilekroć siadam na schodkach, przychodzi i się ociera, przymykając oczy; przymykam oczy.

Na tę myśl kotka powoluśku oddala się ode mnie w stronę plamy kwiatów; zła, zła kompozycja, bo z tej perspektywy nawet nie widać, że to kot, światło za ostre do takiego jasnego futra, a kadr musiałby być pionowy. Kotka więc siada. Jeszcze odrobinę głowa w bok, myślę, a kotka obraca się bardzo wolno, wysuwa w moją stronę biodro, podnosi wysoko nogę. Gdy tylko ma się zacząć myć, coś odwraca jej uwagę w przeciwnym kierunku, jej ciało tworzy w ten sposób puchaty trójkąt.

Jest kompozycja idealna. Może niestety, ale zamiast aparatu mam w dłoni kubek, więc nikt oprócz mnie nie zobaczy tej trójkątnej kotki na tle doskonale wielobarwnej rabatki kwiatów. Spogląda na mnie, zastygła w tej pozie, więc i ja przestaję się ruszać - biało ubrana kobieta z parującą jeszcze nieco kawą na żółto brązowej plamie domu, rzucająca długi cień. Nikt nas poza nami nie zobaczy.

Wracam do pokoju, otwieram na oścież drzwi balkonu. Ostatnio trzymałam je zamknięte, bo koty znów przyniosły mi w prezencie zdechłego szczura i nie chciałabym go znaleźć w środku. Ale jeśli zdechłe szczury są tym, co przynoszą koty, pora otworzyć drzwi.

http://www.saatchionline.com/art/Painting-Oil-Yoel/276924/129420/view

o dzieciach

2011-07-12T16:17:00.001-07:00

odczekałam miesiąc i chyba warto.

http://kulturaliberalna.pl/2011/05/27/poniedzialek-warszawa-jest-kobieta-malinska-dzien-bez-dziecka/

przeciwne fazy

2011-07-10T11:14:00.000-07:00

Podczas blisko i dalekobieżnych podróży zawsze niepokoił mnie najbardziej moment przekazania funkcji granatu nowemu, nieznanemu mi jeszcze panu. Zmiennik ów wsiada zawsze na jakiejś pośledniej stacji; niemożliwe jest przewidzieć, w którym dokładnie momencie pojawi się na pokładzie. Rytm zmian granatowych jest inny niż rytm samego pociągu - cel podróży maszyny nie jest tożsamy z celem podróży granatowego. To wszystko czyni pociąg samoistnym, wolnym bytem, który zmierza dokądś z determinacją, niezależnie od tego, jak bardzo ów cel jest wszystkim jego pasażerom, włączywszy granatowych, nie po drodze. Pasażerowie, nieświadomi niebezpieczeństwa, przyjmują te zmiany jak coś naturalnego. Czemu nie krzyczymy z przerażenia, gdy drugi raz bilety przychodzi sprawdzać już inna, równie beztrosko uśmiechająca się istota? Co zrobiłeś z poprzednim granatowym?!

Nawet na stale uczęszczanych przeze mnie połączeniach nie jestem w stanie wyznaczyć okresu zmian - nie wiem, dlaczego dziś ta, a nie inna stacja jest momentem dłuższego postoju, familiarnych poklepywań i zapytań, jak się sprawy mają. Granatowi są jeźdźcami, którzy dosiadają na chwilę pędzącego rumaka i podrzucają go, jak kukułcze jajo, innym, czasem w środku nocy zbudzonym w tym celu, ogolonym i eleganckim, następcom. Raz zdarzyło się, że granatowy nie stawił się w umówionym miejscu o wyznaczonym czasie. Jakich dżokejskich sztuczek trzeba było użyć, by skłonić pociąg do zaczekania na niego na stacji?

Dziś pociąg, którym dojeżdżam z Wrocławia do Warszawy, spotka się w fazie z przemiennością dni.

- Przepraszam, o której godzinie ten pociąg dojeżdża?
- O zerowej. Po drodze kwadrans opóźnienia złapał, więc o zerowej co najmniej.

Gdy wysiądę z pociągu, będzie już poniedziałek. Myślę o wszystkich ludziach, którzy rozjechali się w niedzielę w rozmaitych kierunkach - czy są już w domach, kto będzie podróżował jeszcze wtedy, gdy ja będę odsypiać najpiękniejszy świt mojego życia. Jakich dżokejskich sztuczek trzeba było użyć, żebyśmy wszyscy na ten krótki moment zgrali się w fazie?

I jeszcze co się stanie, gdy spotkam człowieka z tą samą częstością.

decyzja

2011-07-09T04:55:00.000-07:00

Kolejną noc w namiocie pieruński ziąb. Poruszam nogą, śpiwór mokry. Na ściankach moje skroplone sny. Ta, przecież nic mi się nie śni. Więc może tylko oddechy. Nie ma miejsca na sny, bo bębny się rozpychają brzuchate, a śmiechy się wiercą - worki pcheł. Więc zimno aż do kości. Nie czuję biodra, przyleżałam. Rozcieram nogi rękami.

Powinnam rozsunąć śpiwór i założyć sweter. Tam będzie jeszcze zimniej. Jeszcze zimniej jest gorzej niż po prostu zimno. To nic, że założę sweter i po chwili wszystko wróci do normy. Ile może mi zająć założenie swetra? Dwadzieścia sekund? Dwadzieścia sekund arktycznego chłodu, no kaman. Będzie bolało, ale tylko przez tę krótką chwilę. Potem przecież będzie tylko lepiej. A co, jeśli swetra nie ma pod ręką? Co, jeśli nie wiem, gdzie go szukać? No to stracę dodatkowe 30 sekund. Razem niecała minuta.

Leżę. Leżę.

pisać

2011-07-07T13:21:00.000-07:00

Rzeka jest w tym roku za wysoka. Nie da się usiąść na brzegu tak, by zamoczyć nogi. Tuż przed skrętem z głównej trasy spotykam zakonnika, pierwszy mówi: "Szczęść Boże, witam". Choć chyba ja najpierw uśmiechnęłam się do niego. On się uśmiechał cały czas, więc to się jak gdyby nie liczy. Bez sensu zawracać teraz. Idę więc w kierunku, z którego on przyszedł, myśląc, że to nie może nie być idealne miejsce na rytualne piwo i papierosa.

Oto jest: sterta grubych pni na brzegu lasu. Otwieram puszkę przyniesioną tu aż z Lubiąża. Co najmniej pięciometrowa pajęczyna zwieszona przez pajęczego kominiarza z zielonej szczotki do butelkowego nieba. Zapalam papierosa i szukam wytłumaczenia przed zakonnikiem, na wypadek, gdyby wrócił. Takie pobożne dziecko, a pije. Może będzie chciał mnie ewangelizować? Przez las przedziera się odgłos silnika, odruchowo chowam piwo, to samochód. Na tylnym siedzeniu dziecko - macha mi. Lis przeskakuje kałużę, której przed chwilą robiłam zdjęcie i nagle zaczynam rozmieć, że jeśli pisać, to tylko do kogoś. Wyciągam telefon i piszę do T. Nie odpowie. Pewnie myśli, że ta wiadomość to jednak nie do niego. Z prawej strony drewnianych schodów dwa plastikowe kubki i samotna butelka z czerwonym napisem. Od żuli odróżnia mnie wysoka kultura: puszkę zabiorę ze sobą.

Z tyłu słyszę głosy dwóch mężczyzn. Dwóch mężczyzn, las, piwo... resztę wylewam. Może tam ktoś jest - pytają z niepokojem. Wstaję, by mogli mnie zobaczyć:

- Nie chcemy pani przeszkadzać.
- I tak miałam iść.
- Niech się nas pani nie boi.
- Nie boję się.

Ale boimy się siebie nawzajem - oni, że ich ocenię: dziewczyna z religijnego festiwalu spotyka dwóch pijących w krzakach. Ja - że... ale jeden jest o kulach, drugi nie potrafi nawet sklecić zdania. To czego się boję. Chciałabym zrobić nam zdjęcie, ale brakuje mi odwagi.

- Skąd pani przyjechała?
- Z Warszawy.
- Aż z Warszawy? Moja siostra ma córkę, która się uczy w Warszawie na kosmetologa. To pewnie pani wie, gdzie to jest.
- Nie wiem - gryzę się w język, żeby nie wymądrzyć się, że w Warszawie jest wiele szkół i skąd niby miałabym wiedzieć, do której chodzi akurat jego kuzynka - Ale to dobry zawód - uspokajam go.
- Dobry.

PKO

2011-06-12T16:09:00.000-07:00

im więcej masz do dyspozycji słów, tym więcej ich marnujesz.

gdyby każdy miał do dyspozycji tylko jedno jedyne słowo, nosiłby je pewnie pod językiem tak długo, aż by się rozpuściło. jak smakuje czyjeś słowo - dowiedzieć by się można tylko przez pocałunek. chodziłoby się uważnie i cicho, jak kot, nie strącający żadnych przedmiotów z półek, na które wskakuje, bo kto wie - może ktoś za chwilę zaryzykuje i wypowie swoje słowo. nagle, na ulicy.

i może twoje słowo by pasowało do tego cudzego słowa. zaryzykowałbyś bycie jedynym, który ryzykuje?

Czarne dziury i białe plamy

2011-06-12T08:36:00.000-07:00

[TU POWINIEN BYĆ TEKST, KTÓRY BY TO WSZYSTKO OPISAŁ, GDYBY TO BYŁO MOŻLIWE]

Listy pal

2011-06-07T09:26:00.000-07:00

Warto palić za sobą gorzkie listy, żeby nie stracić do siebie szacunku, gdy się je przypadkiem znajdzie po kilku latach, niewysłane. Albo nie pisać gorzkich listów. Albo nie zaglądać po latach do starych listów, zwłaszcza tych zaplątanych między nutami.

muzeum - preludium

2011-06-06T09:14:00.000-07:00

Tylko jak to zacząć?

- Pisz: "Od powrotu Marianny nic nie jest takie, jak dawniej" - zwykle dobrą dykcję blokuje jej teraz guma do żucia. Znam smak tej gumy, ale nie umiem go opisać. Jak można się domyślać, w tej scenie Marianna piłuje również paznokcie, ma pomalowane na czerwono, wydęte w nielicznych przestojach w żuciu, usta. Jest choleryczką. Żucie, jak wcześniej palenie, bazgranie po kartce, stukanie w blat, klapanie drewniakiem pod stołem, zawijanie włosów na palec - jest wyrazem niezadowolenia, że świat kręci się tak wolno. Zawsze wypatruje tego wieczoru, jutra, lata - popycha z mozołem wskazówki do przodu. Może dlatego w miejscu jej ciała na zdjęciach pojawiał się tylko zamazany kształt. Ostrą fotografię zrobię jej dopiero po śmierci.

- To jest przestarzała konwencja, Manieczko. Poza tym nie pasuje do sytuacji, bo to po wyjeździe kogoś "nic nie jest takie, jak dawniej", nie po powrocie. Ain't no sunshine when she's gone.

Pilnik zatrzymał się na chwilę, jak smyczek na znak niezadowolonego dyrygenta, Marianna uniosła w górę głowę, wypuściła ciężko powietrze, tworząc nierównomierny różowy balon wielkości jabłka. W końcu pękł. Wzruszyła ramionami i odkręciła lakier.

- Ja zawsze sobie odpowiadam na pytanie, co chcę napisać, a potem piszę to. Proste. Ostatnio na przykład znów przyśniło mi się muzeum...

- Muzeum.

- Muzeum. Ilekroć mi się przyśni, krzyczę: to ono, to ono, znów jestem w muzeum, już od podjazdu, od ogrodu, od wejścia drę się: WRÓCIŁAAAAAM, WRÓCIŁAAAAAAM! I rzucam się do kolejnych skrytek, schowków, komódek, wiem, że noc jest bardzo krótka i zaraz się obudzę, nawet nie ze względu na to, że muszę, ale obudzę się, bo mój mózg uzna, że już się wyspał, że już mu wystarczy, a ja dopiero zobaczyłam piwnice! Któregoś razu zdążyłam tylko wejść do błękitnego ogrodu.

- Ogrodu.

- Ogrodu. Zamykam oczy. Widzę podjazd, ten bielejący budynek po prawej, kątem oka rabatki, wiesz, zaskakuje coś tam w głowie: muzeum! Muzeum! Teraaaaaz, chcę się drzeć, ale zwodzi mnie ogród z prawej strony, od pola. Jest kruszejący, migotliwy, powietrze nasycone kolorem, więc jest widoczne. składa się z kryształków światła, z łyków kolorów. Więc w pierwszej chwili zdaje się, że stoisz przed obrazem, ale dajesz krok do przodu i okazuje się, że to jest jak jakiś pieprzony holograf.

- Hologram.

- W każdym razie wchodzisz w ten obraz, w to inne światło. I trawa jest mniej więcej do kolan, ale kołysze się wolniej niż wszystko dookoła, jakieś pięć razy wolniej, jest błękitna, jak i to powietrze, miodowo - błękitno - szare, jak gdyby to drzewa przesiewały światło, ale to nie drzewa, drzew w tym powietrzu nie ma.

- Dziwne.

- Dziwne, nie? Niebieskie pastwisko. No więc dziś znów śniło mi się muzeum, ale zupełnie inaczej.

Droga M.

2011-02-18T16:11:00.000-08:00

Jest tyle do wyboru rozpoczęć listów, gdy się je pisze z tak daleka; wszystkie niezgrabne, sfilcowane. Tak jak się z pomieszaniem zażenowania i smutku przymierza sukienkę po zimie, piszę. Niby ja, a nie ja, z wizytowym uśmiechem, przychodzę do Ciebie w nakrochmalonych słowach: jak się masz?

W odpowiedzi ślemy fotki robione komórką: ciemne plamy z kolorowymi refleksami, czytelne w najlepszym przypadku dla tego, kto je zrobił. Przerzucam archiwum klatka po klatce, bo telefon zaczął się wieszać przy najprostszej czynności, SMS-y wysyła nazajutrz, połączenia wykonuje, sapiąc. Przyrzekłam sobie kasować co drugie, w praktyce usuwam co czwarte, brutalnie ćwierć idzie na śmierć. czy jestem pewna, że chcę skasować. okej.

Dręczy mnie myśl, że kot już nigdy może nie usiąść w ten sposób, a słońce nigdy nie zajdzie w tym kolorze. Nigdy więcej nie wypożyczę tej książki. A tego budynku już chyba nie ma. Nigdy nie wypiję tego piwa, a obok nie będą stały niebieskie barwione chryzantemy i nie będzie siedział po mojej lewej stronie. Prawej. Nie będziemy mieli takich pełnych buź ani gładkiej skóry, i nigdy nie zjedziemy rowerem w dół Tamki, a nawet jeśli zjedziemy, to na pewno nie będzie tam już patrolu policji i wszystko wyjdzie o połowę mniej śmieszne. tort. skąd mogę mieć pewność, że jeszcze kiedyś zrobisz mi tort. że będzie cię bolała głowa i trzeba ci będzie podać bardzo silne leki i czekać, aż wydobrzejesz. a w tym mieszkaniu zmienili teraz abażury, widziałam. tam chińczyk jest taki teraz, to chodzę czasem.

może by je wrzucić gdzieś na serwer? nie zajrzę do nich nigdy, chyba, że się zapcha; nie muszę zaglądać. potrzebuję za to mieć poczucie, że są tam gdzieś, w mojej torebce, cztery lata kwadransów nudy. nie umiem im dać odejść. inaczej będę nerwowo w niej grzebać, czekając na autobus, a po chwili zdawać sobie sprawę, że oto jedzie, a potem zapomnieć, że szukałam.

Co u mnie. Zdaje się, że nie pamiętam stanu wyjściowego, nie wiem, na czym to stanęłyśmy. Widziałam cię tak dawno, że właściwie nigdy, okręt przeskoczył za parawan horyzontu, a właściwie to nie ty, tylko ja przeskoczyłam.

to co, może zaparzę ci tych zdjęć; słodzisz?

cóż to by był za piękny skok, wrzucić ten telefon w zimne morze. jaki piękny skok!

znowu wieje

2011-02-05T16:20:00.000-08:00

Znów wiatr zmian.

Nakręcam zegarek, nie patrząc na cyfry. Zależy mi tylko na tykaniu; tykaniu, aż się obudzę; tykaniu, żeby zagłuszyć wycie.

Mieszkamy w domu, którego nikt nie wybudował i którego nikt nie odziedziczył; Jesteśmy tu na równo-nierównych prawach: równych, bo wszyscy z tej samej przyczyny, nierównych, bo przyczyną jest mój gust - wybredny - w kwestii ludzi; dom stoi pośrodku polany układającej się językiem w dół lasu. Na horyzoncie pienią się góry i wiadomo, że stamtąd właśnie wieje wieje wieje.

Wracamy z ogromnych zakupów i bardzo żałuję, że zapomniałam o latawcu.

- Zapomniałam o latawcu - mówię do ciebie. - Czy nie szkoda byłoby - kokietuję - taki wiatr zmarnować?

Kobiety zabierają się więc do pracy, uwijają się, łokciują się w kuchni, wyrabiają podroby na latawiec.

- Z mięsa - powątpiewam - latawiec nie pofrunie.

Idę do Ciebie jeszcze raz jak do wyroczni, to bezczelne, ale mówię:

- No weź.

Po czym zasypiam, zasypiam beztrosko i bezwiednie, jak najedzony osesek. Zdaje się, że rolą moją w tym świecie jest najadać się i wymagać. Cóż za uwsteczniająca dla ego pozycja.

Patrzę na zegarek z przerażeniem, ale ćś, ale spokojnie, ale jeszcze nie zaszło słońce. Za oknem, za które wyglądam, śmigają w ustalonej częstości rozpoznawane przeze mnie pary trzewików. Zbudowaliście.

Zbudowaliście latawiec, który nie powiewał na wietrze, ale napędzał machinę tuż nad naszym domem - karuzelę huśtawek, lin, trapezów; a wszystko z precyzyjną dokładnością. I wasze miny poważne, jak przystało na eksperyment. Marie Curie testują dzieciństwo. Wynik pozytywny. Margines błędu...

album

2011-01-14T15:52:00.000-08:00

nie ma kamienia wierzby nie ma nie mam
czasu naświetlania
w wielkim błękitnym hangarze
zbyt nerwowy plener

zamiast kamienia szarak w miejscu wierzby
sus spod ciężkiego spojrzenia
w drugi miększy plan

pod kamieniem robak wierzby
przenośna pamięć
brakuje mi czasu
naświetlania

dużo kosztowało zachodu hangar
klisz obiektywów powielaczy
dzień noc przetapia niecierpliwie
dokręca słoiki
idzie ciemnia

i co mam na usprawiedliwienie
młoda panno nie ślub
nie pogrzeb chrzciny chciałam

usiąść znów na progu
nigdy przez niego nie przechodzić

spójrzcie
ptaszek
leci

.

2010-12-25T13:58:00.000-08:00

gdybyśmy mieli wiklinowe witki
zamiast palców moglibyśmy
złożyć dłonie w łódki
nabrać mroku po burty
nie uronić ani kropli

światło się tak szybko rozprzestrzenia

zwierzę

2010-11-08T03:40:00.000-08:00

migotało lato. siatki dyfrakcyjne wierzbowych pióropuszy przesiewały światło na ciepły bochenek planety, którego chrupka skórka pękła na grzebiecie, tworząc kanion na szerokość mojego kręgosłupa. przyłożyłam go do szorstkiej rany. byliśmy komplementarni.

po jednej stronie kanionu niebo zniżało loty i pomarszczona ręka wystawiła mu spodeczek z mlekiem na próg, na lepszy sen. dociągnięto klamkę i przekręcono klucz, breloczek ze sznurka i ołowianego żołnierzyka zastukał kilkakrotnie o wieko drzwi. skradałam się wkoło domu. za którymś okrążeniem dołączył do mnie ojciec i jego pies, czarny jak noc, miękki jak mgła. szorstkim językiem łaskotał moje słone łydki. nie mogliśmy się zatrzymać.

po drugiej stronie kanionu niebo podnosiło kurtynę, z której sypał się złocisty, duszący kurz, chwytający światło jak miód powietrze w pęcherzyki. jadowita trawa smagała mnie powyżej kolan, gdy biegłam pomiędzy zgarbionym sadem a zgarbionymi sadownikami, by dosięgnąć jego białych skrzydeł. tyle z nim mamy kłopotu, mówi matka, co za głupia miłość. w gołębniku w szczycie domu czeka na niego kaleki bocian, który nie mógł odlecieć donikąd, choćby i miał sprawne skrzydła. struś wspiął się do niego po szczeblach drabiny i ułożył kolejną warstwę puchu z siebie, pod samym niebem, niedosięgłą.

nie martw się, mamo. widocznie i tak były chore. nie przyszłyby przecież do nas, gdyby same potrafiły sobie znaleźć pożywienie.

mama płakała, ale ja wiedziałam, że to nawet lepiej, bo nie dalibyśmy ich rady zabrać z nami.

w kilka dni później odeszliśmy, zostawiając światu uchylone drzwi. i nie było już komu zapierać tchu w piersiach, nie było do kogo się mizdrzyć, nie było dla kogo zmieniać strój cztery razy do roku. stracił apetyt. przestał się malować.

aż w końcu pewnie któregoś ranka nie wstał z łóżka.

dworzec

2010-08-27T10:54:00.000-07:00

i nie zdziw się, jeśli chwila, w której nie możesz podjąć decyzji, okaże się tą, kiedy musisz to zrobić

moment, gdy nie chcesz nikogo widzieć, to właśnie ten, w którym powinieneś kogoś spotkać

Piotruś ważył w dłoniach różnokolorowe skrawki papieru (przyklejone, zdaje się, do szpatułek ambulatoryjnych?). to odkładał, to znów podnosił, przybliżał do oczu; przymykał powieki i przeciągał kolejno każdą z nich w miejscu, gdzie powinien nosić wąsy. powinien, bo tylko wąsów brakowało mu do bycia bohaterem dziewiętnastowiecznej powieści, a ja bardzo chciałam takiego kogoś spotkać.

- Gadżeciarz - fuknęłam, rąbnąwszy sugestywnie i, jak mi się zdawało, stylowo wiekiem nakrapianego zwierciadełkami puzderka. kramarka zastygła w pół sekwencji tasowania tęczowych banknotów. Piotruś przechylił głowę w stronę prawego ramienia jak kot, który próbuje odkryć algorytm ruchów wełnianej myszki. powietrze przestało poruszać ramionami pstrego wiatraczka.

obróciłam się przez ramię i ruszyłam przez zastygłe miasto. ludzie-pomniki. szklany kielich fontanny. bibułkowe drzewa. finezyjne abażury gołębi celujących dziobami w trociny chleba.

dobry bóg zatrzasnął mnie w szczelinie pomiędzy zerwaniem się bombki z najniższej gałęzi choinki a rozpryśnięciem w brokat, żebym miała czas na przemyślenie raz jeszcze następnego ruchu.

za dwie godziny na planszę miała bowiem wjechać, wśród obłoków pary, jazgotu rozstających się/łączących na powrót rodzin, w błysku słońca i stali - marianna.

rewind

2010-08-17T06:19:00.001-07:00

jesteś najuważniejszym czytelnikiem. jedynym? nie wiem, może. nie rób tego gestu, nie lubię go. to tak, jakby ci zupełnie nie zależało.

z całej widowni najbardziej boję się mojego wewnętrznego cenzora i tych zestawień za kolejne dni:

2010-08-12

*żalu za grzechy i szczerych postanowień poprawy: 1.

*złamań postanowienia: 13.

*czasu od postanowienia do pierwszego złamania: 1h 12 minut.

*przypuszczalne przyczyny:

pierwsza fala to zalew agresji. szybsze tętno. szczękościsk. wyprostowane ramiona skierowane w podłogę. wdech. wydech. odcinek piersiowy kręgosłupa na wysokości bioder. podbródek w kierunku sufitu. nie umiem, kurwa, nie potrafię zrozumieć, jak można zadawać tak idiotyczne pytanie po raz trzeci. każdorazowo odpowiedzi udzielam trzykrotnie, bo przecież źle mnie słychać, dźwięk pełznie zygzakiem w dotąd niezagospodarowanym korytarzu (dni do spłaty kredytu: 1456), dobiega do N. jako wężowy syk. To oczywiste, że powinnam odłożyć nóż, przemierzyć ten korytarz, stanąć w progu i powtórzyć

TAK, widujemy się jeszcze czasem

to dobrze, to dobrze. nie musisz krzyczeć

to był taki dobry człowiek. taki kochany

ale ja już tego nie słyszę; właściwie nie wiem, czy słyszę, czy może odtwarzam z pamięci; w ogóle czasami mam wrażenie, że N. już dawno nie żyje, tylko ktoś dla zgrywy wmontował w jej ciało z francuskiego ciasta mały dyktafonik, skromnych rozmiarów ajpod, inteligentną empetrójkę, która rozpoznaje, który z dostępnych 33 motywów wkurwi mnie najbardziej. zazwyczaj pada na niego.

nie bądź taką egoistką. zawsze byłaś. bądź. musisz myśleć o sobie, bo tylko jako zrealizowana jednostka jesteś w stanie wnieść pozytywną energię do relacji, które tworzysz z twoimi bliskimi. w przeciwnym wypadku jesteś emocjonalną czarną dziurą, która syci się pozorem istotności, zagłusza potrzeby własne – potrzebami innych. przyznaj, kiedy pierwszy raz przyśniłaś, że zbawiasz świat?

rewind. właściwie nie jest istotne, do którego momentu. ważne, że kierunek słuszny. przewijam na podglądzie, poziome pasy wyznaczają kierunek logicznego następstwa scen. zadaj sobie pytanie na poziomie. poziomie meta. meta: dlaczego w ogóle to robisz?

jesteś najuważniejszym czytelnikiem. jedynym, może. co ma znaczyć ten gest? dałabyś spokój, co ma znaczyć, co ma znaczyć... przecież wiem, że ci zależy.

nie mam kliszy na tę sytuację. to jak bankiet w ambasadzie, jeśli nie wiesz nawet, czy dobrym gestem przywitałeś się w progu, zawróć. zawróć. zawróć. za. 50. metrów. zawróć. rewind.

taśmy zepsuły się od wielokrotnego tam i z powrotem, wiedziałam zresztą, że to psuje też głowicę i źle wpływa na środowisko i trzeba będzie kolejny kredyt, skąd na to wszystko brać. więc nie działa na nich dźwięk, miejscami są braki, czasem za to jest dźwięk, a nie ma obrazu. czasem nic nie ma.

z nienaturalnie powyciąganych w czasie stopklatek próbuję odbudować plan na jutro. obsesyjnie powraca na ekran obraz drewnianej framugi okiennej, w szybie odbija się przepych ogrodu, na plecy zaś chucha pustka i beznadzieja zagrzybiałego wnętrza. pewnie znów wstałaś o świcie, żeby napalić w piecu, może nawet obudził mnie znad przepaści pierzyn gruchot pogrzebacza; i tak na nic twoje wysiłki, siwe wykwity na ścianach przy pewnej dawce wyobraźni można wziąć za cienie rzucane przez wybujałe, psychotycznie barwne, krzykliwe rośliny po żywszej stronie szyby. a ja zawsze przedawkowywałam.

za każdym razem, kiedy obrosnę w piórka, zrywa się od sadu ten wiatr niedowierzań: może to życie wcale nie miało być o tym. może te słowa to tylko antidotum. stopklatka otwartej książki na równoległych serdelkach nóg. czy to jest litość?

gdybym jeszcze raz była matką, posłałbym swoją córkę na taniec, a nie na lekcje fortepianu. tę jedną rzecz zrobiłam źle.

dla przywrócenia równowagi znajduję jakiś ważki szczegół pośród stopklatek i obarczam go winą za niemożliwość patrzenia wprzód. obojętne, czy to będą lekcje fortepianu, czy niezbilansowana dieta, czy zapach grzyba lub alkoholu unoszący się nad łóżkiem, czy Moje Małe, Smutne Miasto. wszystkie stopklatki są mają równe ramy.

biorę te strzępy i przykładam kolejno do białej płachty mapy. wychodzi mi z tego, że okno – to dom, że dziecko – to dziecko, że alkohol – to mężczyzna. jak nic, obudził się we mnie instynkt gniazda.

jesteś najuważniejszym czytelnikiem. może jedynym.

circles

2010-08-07T14:29:00.000-07:00

ilekroć mojemu ciału przyśni się, że nie śni samo, śni o tym drugim, oddzielonym od jedności granicą niepewnego oddechu, że jest dobrem. ale ponieważ słowa są w stanie udowodnić swą demokratyczną równość jedynie wtedy, gdy mają dwuwymiarową płaszczyznę porównania, dobro zawieszone w trójwymiarowym półmroku staje się zaledwie małym, zakompleksionym stworzeniem. nie ma odwagi przyśnić się nagie. musi się najpierw przebrać. podszyć. zgaś.

śni mi się cukiernią ze lśniącym blatem. śni mi się parkiem spętanym babim latem. śni się skośnym promieniem słonecznym liżącym pucharek podwieczorku, podwodnym miastem zamiast miasta, które utonęło, otwartym oknem, przez które wpada trwałość, dobą, która zjada własny ogon. godziną, która zemdlała. zegarkiem, który zasnął na posterunku i przyśnił, że trwa.

jestem tym perpetuum mobile, które wiecznie krąży po orbicie dzięki nieustannym zmianom środka ciężkości. w aktualnym centrum równowagi mam oczy zamknięte. wyrazy wyprowadziły się na przedmieścia i codziennie dojeżdżają do pracy wiele kilometrów.

ale raz w ciągu doby udaje im się dopaść biurka - cukiernia zamyka się z hukiem, zegarek chrapnięciem przewraca się na drugi bok, a z czubka mojej głowy na krótką chwilę unosi się jedno ze stu zardzewiałych, sennych ramion. na chmurze nieco powyżej odbija swą koślawą podstawę, a na niej wypukłe znamię w kształcie litery

m

wspomnienia. edytuj

2010-07-05T17:00:00.000-07:00

najjaśniejsze miejsca
cienie
wypełnianie światłem
nasycenie

poświata nieostrość
ociepl

zapisz jako

herbata z Maroka

2010-06-11T16:31:00.000-07:00

to spotkanie zdecydowanie zbyt późne, dopiero gdy przelał się ukrop i teraz przesącza lichą strugą niebo w ziemię; gdy wypłowiały już suszące się na rozciągniętych między moim a twoim oknem sznurach letnie sukienki od max mary, dziecko (taka dobra firma, a płowieje); gdy się pogubiły w niedojrzałym zbożu zarysowane szkiełka od rowerowych lampek w końcu na baterie, nie na dynamo.

a kiedy ty, u diabła, byłaś w maroku? pytam lekko ogłupiała.

okruchy ze stołu zgarniam i chowam do portfela, zamiast portretu - anyż.

nieświadomie dodaję do zakładek ryanaira, pomiędzy aktualnościami a katalogiem bibliotek uw - rosną po cichu kwerendy walizek na rzemyk.

i kluczyk do pinkiego, który nie może być już niczyj poza kimś z naszego podwórka, bo powiedzieć trzeba jasno, że choć nigdzie nie mieszkamy (a na pewno: mieszkamy gdziekolwiek coraz mniej), wiemy dobrze, kto jest naszym sąsiadem.

transgresje

2010-06-03T12:49:00.000-07:00

z poradnika młodego inteligenta: jak się ubrać na obronę pracy magisterskiej. jakie należy kupić kwiaty. czy bukiety dla promotora i recenzenta powinny być równe. co oznacza kolor biały. co oznacza kolor różowy. co oznacza kolor czarny. czy na zdjęciu do dyplomu może wystawać ramiączko od stanika spod bluzki. czy na zdjęciu do dyplomu wolno mieć nerwowe krostki. czy na zdjęciu do dyplomu wolno spoglądać perwersyjnie. czy wolno się uśmiechać. czy wypada popędzać recenzenta, żeby postawił parafkę w APD. czy w ogóle wypada.

w dwóch ogniach tego, co "należy" i tego, co "nie wypada", pytanie o TRANSGRESJE WZGLĘDEM tzw. PRAWDY W LITERATURZE XX wieku brzmi zgoła groteskowo.

złotowłosa

2010-05-24T10:20:00.000-07:00

łomotanie miotłą o sufit świtu uświadamia
nie jesteśmy jednak układem inercjalnym

zaczynam mówić drobnym drukiem zacieśniam światło między wierszami margines

dawno wystąpił poza obszar druku ryzykujemy

pozbawieniem kolejnych kopii korzystnych warunków brzegowych gdzie już już
rozbijały się jazgotliwe lusterka sztućców, talerzy z najprawdziwszej porcelany i nawet

jeden chłopiec wziął z Polski latawiec
w maleńką kieszeń niewidoczną dla celników
matek i złodziei posłyszał
plotkę

na naszym szepcie ponoć najefektowniej unoszą się smoki, szewczyki,
sieroty i wdowy

z pomarańczową skórką pod paznokciem masz

synku masz ci obiorę musisz rosnąć urosnąć dorosnąć porosnąć
posłałam ci na wersalikach

umowa
zamieszkam jakiś czas opuszczenie po dziewczynie
zerknę w lusterko skorzystam ze słowników
dojem skórkę od chleba

a gdy rano przyjdzie wstyd wystawisz mnie
na próg nie zdążyłam zrozumieć
układu

mieszkanka

apokalipsa - wykład i ćwiczenia, 48 godz.

2010-04-17T08:34:00.001-07:00

zamknięto teatry, muzea, sklepy i ulice. zamknięto BUW. zamknięto moją wydziałową czytelnię. jakby tego było mało, w mieszkaniu pod wezwaniem Najświętszej Syrenki skończył się prąd podczas mojego prania i pisania, klusek gniecenia i skubania kur.

Pan z pogotowia energetycznego nie może dojechać do naszego bloku dwojga imion, który z czterech świata stron odcięty jest komunikacyjnie.

Płynę więc po(d) prąd przez morze ludzkich głów; ordynarnie, trawniczkiem, gdy tylko nadarza się sposobność przejścia suchą stopą. po godzinie jestem na miejscu.

W oknach okalających biurko, na którym ważą się losy mojej przyszłości naukawej, rozgrywa się komiks o odwiecznym konflikcie pokoleń. Po stronie pokolenia buntującego się (stroje tęczowe) - dwóch nieproporcjonalnie długich konsumentów piwa. Po stronie pokolenia, przeciwko któremu bunt się wszczyna (stroje niebieskie) - dwóch nieproporcjonalnie szerokich operatorów gumowych pałek, kajdanek i bloczków z mandatami. Gdy w jednym oknie nikną rozweselone twarze zawodników z pierwszej ekipy, w oknie drugim pojawiają się twarze ich przeciwników. Równie radosne.

Komiks ten pozwolił mi pogodzić się z utratą ostatniego z domowych środków zapobiegania Zamknięciu i Odcięciu WSZYSTKIEGO. W świecie, w którym wszystko wolno, prohibicja może być doświadczeniem pokoleniowym.

jarmark zwany "Żałoba"

2010-04-13T10:26:00.000-07:00

Spacer w kierunku Jarmarku rozpoczynamy z Nowego Światu, gdzie warto posilić się świeżym croissantem, korzystając z, czynnych już o tej porze roku, ogródków kawiarnianych. Pewnym dysonansem może pobrzmiewać w uchu wzmożony ruch pieszych i monotonne potrącanie wiklinowego fotela przez nieuważnych pielgrzymów, lecz nie należy się tym zrażać - w końcu mamy święto.

Nieco dalej, w pobliżu skrzyżowania z ulicą Świętokrzyską, rozpoczyna się barwny ciąg pawilonów wystawienniczych. Wybierać tu można spośród najwyższej jakości atrybutów pielgrzyma. Warto zwrócić uwagę na proponowaną cenę produktów - zdarzają się bowiem korzystne okazje! Nie przegap!

- Dam 20.

- Pani, to jest moja o s t a t n i a flaga.

- 25 moje o s t a t n i e słowo.

Na jednej z ławek pod pomnikiem Kopernika czerwieni się jak indor przed chwilą jeszcze kupiec, teraz już w siebie tylko zasłuchany smakosz kebaba. Serpentyny białej kapusty odrywają się od wezbranego podbródka. Unoszone wiatrem wirują w błysku fleszy. Któż to pojawił się na czerwonym dywanie? To Prorok owinięty tylko we flagę, przyjaźnie unosi ramię w kierunku obiektywu!

Spod Pałacu dobiega już brzęk tłuczonego szkła, zapach dymu i tulipanów, rzężenie generatorów ukrytych w samochodach, krzyk "znicze, znicze szczerozłote! cztery złote, raz - na potem", nawoływania zagubionych w różnych językach świata i śmiech odnalezionych - w tym jedynym, uniwersalnym.

zw

2010-04-10T12:11:00.000-07:00

Niczyich oczu ani ust! I niczyjego w kwiatach losu!

Bo to był głos i tylko - głos, i nic nie było oprócz głosu!

Nic - tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!

Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata?

Wobec kłamliwych jawnie snów, wobec zmarniałych w nicość cudów,

Potężne młoty legły w rząd, na znak spełnionych godnie trudów.

I była zgroza nagłych cisz. I była próżnia w całym niebie!

A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?

mistrz

do Emaus?

2010-04-03T00:50:00.000-07:00

"miło mi poinformować..." :) :) :)

2010-03-31T07:32:00.001-07:00

SPISEK TREŚCI ROCKS

tożsamość. zobacz, jakie to proste.

2010-03-29T14:49:00.000-07:00

z bajki pod kino

2010-03-28T14:58:00.000-07:00

Ostatnio najbardziej interesuje mnie w filmach ten moment, kiedy na ekranie pojawiają się napisy. Mam pewne podejrzenia, że jest to związane z nawrotem jątrzącego się pytania, co nadal tak pociąga mnie w literaturze, filmach i teatrze, że wciąż nie mogę wyrosnąć z marzenia o zostaniu aktorką/pisarką (dni słoneczne/słotne). Otóż - fabułki.

Podświadomie żywiłam nadzieję, że zarówno jako aktorka, jak i jako pisarka, będę żyła życiami swoich bohaterek. I tu nawet nie chodziło o jakieś literalne cechy owych żyć, białego księcia, czarne noce, etc. Chodziło tylko (i aż!) o fabularność. Tęsknota za tym, żeby przydarzały się od czasu do czasu zawiązania akcji, wrzucające mnie w dramatycznie odmienny kontekst, żeby były perypetie powiązane logicznym ciągiem; następnie oczywiście spektakularna kulminacja - rozpoznanie i rozwiązanie akcji. zakończenie. śmierć wątku. żyli długo i szczęśliwie lub zabili go i uciekł. tymczasem - uwaga, zarzynam suspens - zakończeń brak.

Zaczęłam więc uważniej przyglądać się zakończeniom. Siedzę w kinie do końca listy płac i dopisuję dalsze epejsodiony. I wtedy dopiero oceniam, czy film był dobry, czy zły. Czy zakończeniem zadusiło się bohaterkę, czy puściło ją wolno. Czy to była postać żywa, czy kukiełka - do pudełka. Najbardziej zaś zaskakują mnie iluzjoniści, którzy na pozór tylko uwalniają bohaterki tuż przed zaczernieniem ekranu, pozwalając widzom opuścić salę projekcyjną w poczuciu bezpieczeństwa. Kukiełka natomiast zostaje w środku i smętnie dynda nóżkami pod sufitem.

Ileż to poruszono w "An Education" problemów społecznych! A ile wciąż aktualnych! I jak niebanalnie! I humor jaki! To dopiero była antybajka, jak to życie pokazuje jednak czasem swoją prawdziwą twarz. Kukiełka błyskotliwie mówi podczas rozpoznania: "I feel old... but not very wise". No, zuch dziewczyna.

Ewa w kluczowym momencie nachyla się nade mną i mówi: "I gdzie idzie? Na filologię, oczywiście."

Moment, w którym na ekranie pojawiają się napisy, to, według moich obliczeń, okolice pierwszego roku moich studiów, biegnę przez kampus, wypada mi kanapka z ręki, książki z torby, plączą mi się słuchawki z szalikiem, myślę sobie, że znów nie przygotowałam się na poetykę, nie doćwiczyłam drugiej części koncertu i że żal mi tej dziewczyny. Bo jeśli już ją ocalać z tamtej bajki, to przecież nie po to, żeby ją wsadzić w kolejną! Tu dopiero, zamiast napisów, powinna wyświetlić się lista kluczowych pytań o sens. Jeśli na większość z nich odpowiedziałeś twierdząco, obejrzyj ten film jeszcze raz.

wyższa szkoła transgresji i transmutacji

2010-03-22T15:26:00.000-07:00

zwierciadło mówi, że ludzie dlatego popełniają czasem
nieostrożność
że ich miąższ (ten na co dzień
uśpiony odepchnięty od okienka
skąd na głowy się przechodniom
prószy sygnaturkę

że miąższ potrzebuje zrzucić skórę
raz a dobrze
zmienić
na dokładnie
taką samą

gdyż jak koci mistrz
najbardziej się lubuje
w możebnościach

rachunek

2010-03-17T07:31:00.001-07:00

pani z kosą proszona do wyjścia

mal

2010-03-16T16:35:00.000-07:00

gdybyś dał mi trochę
czasu
mogłabym zatemperować kolorowe ołówki
skórki wiórki
klej
jej
a zobacz na niebo
jakieee
a mewy ptaki drzewa
jakieee
pa pa pa
aleee
nie zimno ci?

wiraże witraże niebo
mewy
gołąb
Ja 0:14:16
kobiety
Ja 0:14:19
nastoletnie
Ja 0:14:21
ciała
Ja 0:14:24
wiraże
Ja 0:14:27
witraże
Ja 0:14:29
nieba
Ja 0:14:32
pióra
atom 0:14:32
jestes
Ja 0:14:34
loty
Ja 0:14:42
lotów koty
Ja 0:14:46
tabuny chmur
Ja 0:14:51
jabłka
Ja 0:15:01
niebo ma wysypkę
Ja 0:15:52
nie drap
Ja 0:15:56
bo zostaną blizny
Ja 0:15:59
i jak przyjdzie lato
Ja 0:16:07
będziesz się wstydziła rozebrać na plaży
Ja 0:16:13
a jak przyjdzie chłopak
Ja 0:16:23
to się będziesz bała rozebrać
Ja 0:16:27
ale masz blizny
Ja 0:16:30
powie
Ja 0:16:35
pokaa

przypis

2010-03-16T08:32:00.001-07:00

poszłam w górę rzeki szukać tekstów źródłowych

deaktywacja hiperłączy aluzji literackich

2010-03-13T09:08:00.000-08:00

Brudnicki (1936) pisał o Nowaku w 1981 roku:

Poruszając poszczególne zagadnienia, krytyka nie zdołała rozwiązać podstawowego problemu prozy Nowaka, mianowicie wyjaśnić, w jaki sposób pisarz ten potrafi połączyć w organiczną całość kategorie i obrazy uniwersalne ze sfery mitologii z literackim przetwarzaniem konkretnych wydarzeń historycznych i niemal faktografią, nie gubiąc ani ich konkretności, ani walorów symbolicznych.

Jest rok 2010. Nie dostrzegam w prozie Nowaka nawet strzępów konkretnych wydarzeń historycznych. Orientację czasu powieści zyskuję dzięki analizie symptomów postępu technicznego w świecie przedstawionym. Hiperłącza aluzji deaktywowały się. Śnieg zawiał intersemiotyczne ścieżki dostępu. Zostałam z czystym tekstem, w dodatku bez autorskich podkreśleń – poruszam się po gładkiej powierzchni lodu, nie wiem, w których miejscach wiercono niegdyś przeręble. Odcięto mnie od pożywienia tych, którzy wędrowali tędy przede mną.

Transgresyjność tekstów Nowaka straciła swoją historyczną płaszczyznę, czytelną dla jego rówieśników, na rzecz nowej, czytelnej dziś dla mnie. Wyczuwam ją. Wyobrażając sobie tekst jako materię, widzę połać ciemnego mchu. Na jego powierzchni okruchy innych roślin. Pomiędzy wilgotnymi wypustkami sedymentuje się tajemnica. Dotyk uświadamia, że mech nie ma dna. Nie ma też oczekiwanej konstystencji. Nie przemija. Przekracza wszystkie wymiary. Czy szukam tej nowej transgresyjności na siłę? Czy tamta, utracona transgresyjność, nie była przypadkiem cenniejsza?

Pytanie: dlaczego chcę odczytać ten tekst ściga się z pytaniem o sposób, w jaki powinnam tego dokonać. Powinnam – ale według kogo? Co się stanie, jeśli nie dopełnię obowiązku? Czy ktoś w ogóle zwróci na moje odczytanie uwagę?

Czuję na karku chłodny powiew katedry, która pożyczyła mi narzędzia potrzebne do pracy. Nie wiem, czy używam ich zgodnie z ich przeznaczeniem. Nieporadnie wykonuję pierwszy ruch.

Powód, dla którego znalazłam skamienielinę, wymógł na mnie przyrzeczenie wierności. Mech. Dotyk. Brak dna.

sacrum: for advanced users only

2010-03-07T04:36:00.000-08:00

z niebieskich wirujących dysków
zleciłam transfer na barkach
gwardii cyfrowych żołnierzy

zdrapko wielkości paznokcia
pajączku zer i jedynek
czmychająca przed słońcem
tęsknoto za trwałością

jak nazywa się bóg tego plemienia
i co mu obiecuje
w zamian za postępowanie
w zgodzie z algorytmem

unmade beds, czyli barłóg jako metafora życia

2010-02-28T16:29:00.000-08:00

po skończonym seansie, uśmiechając się do siebie, wyszłam z sali niewłaściwymi drzwiami, a gdy zawróciłam, potknął się o mnie jakiś człowiek o tak samo błogim wyrazie twarzy:
- o, przepraszam panią najmocniej.
- o, nic nie szkodzi, proszę pana.
dwoje idiotów.

są filmy, które robią z ludzi leniwe kluski. unmade beds robi to skutecznie na setki sposobów, przede wszystkim korzystając z najmocniejszego atutu sztuki filmowej: łączenia dźwięku z efektami plastycznymi. cenię reżyserów, którzy są w stanie zdobyć się na odwagę i ograniczyć tradycyjnie rozumianą akcję do podrzędnego elementu. i w dodatku z taką gracją zareklamować film, żeby wszystkim się zdawało, że rzeczywiście COŚ się w nim wydarzy!

wszystko tu zepchnięto do podrzędności względem intymistyki obrazu i dźwięku. pewna partia tekstu funkcjonuje jedynie na zasadzie poetyckiego cytatu, co być może jeszcze bardziej uwypukla jego znaczenie. minimalistyczne dialogi nagrano z bardzo bliskiego mikrofonu, obraz zaś w tym samym czasie opowiada paradoksalnie milczące ciała – powstaje iluzja, że to obraz mówi, że skóra szepce, że światło zadaje pytania, a przedmioty je znacząco przemilczają.

i o czym to wszystko? o spotkaniu, które być może coś zmienia, ale równie dobrze mogłoby nie zmieniać niczego; o tym, jak przypadek, przedmiot, spojrzenie, stopień zatłoczenia ulicy czy data w kalendarzu decydują, w którą stronę potoczy się nasze życie. no, oczywiście mamy wybór. ale scenarzysta dopomina się zawierzenia intuicji. bar "lost&found", w którym rozgrywają się węzłowe "wydarzenia" tej "historii" jest tytułowym barłogiem, w którym znaleźć można - a szukać trzeba! - wszystko, co człowiekowi potrzebne: przedmioty, które dawno temu zawieruszył, szklanki po herbacie, wymięte zdjęcia przypominające, kim byliśmy "wtedy", wypróbowanego kochanka, zapach nadchodzącej miłości, przypadkową książkę o głupawym tytule, wizytówkę biura nieruchomości, nadgryzione jabłko.

połącz kropki. wzorów są tysiące.

uczynki miłosne względem ciała

2010-02-23T13:27:00.001-08:00

Ciało wierzga jak zarzynane prosię. I potrafi nie tylko wymknąć się z rąk rzeźnika, ale obrócić ostrze przeciwko niemu. Umartwiając ciało, jurodiwy znajduje się w sytuacji rzeźnika, który przekonuje się – nie bez zdumienia i irytacji – że zarzynany prosiak jest jego własnym członkiem, że jest z nim „złączony” znacznie inymniej aniżeli „pani ze swym kucharzem”. Albowiem rzeź prosiaka sprawia dotkliwy ból rzeźnikowi.

Mistrz Wodziński

Oto i to. Oto oto.

Jeśli idzie o ciało i witalność, paradoksom nie ma końca. Właściwie nie można mówić o ciele bez użycia kategorii paradoksu, może więc stąd wynikają wszelkie zagadki, których nijak nie potrafię rozwikłać, na przykład:

wygrana lub przegrana wojny zależy od ilości lub skuteczności zadanego każdej ze stron bólu i cierpienia. jest to więc jeden z niewielu sportów, w których ludzkość bierze udział, a których powodzenie polega na utracie. przychody i rozchody nie bilansują się. skoro więc celem tej dyscypliny jest śmierć wyrażana w stosunkach ilościowych, dlaczego na front nie posyła się najułomniejszych i przeciętnych jednostek, tylko te najsilniejsze? to tak jakby w zawodach rzucania zastawą stołową na odległość zrezygnować z fajansowej na rzecz miśnieńskiej porcelany, rzucać kryształowym wazonem w zawodach dla baniek na mleko.

wojna nie domaga się po prostu śmierci. wojna domaga się śmierci tego,. co w ludzkości najwitalniejsze, zgarnięcia samej śmietany z wierzchu, śmierć kwintesencji życia - to prawdziwa wojna. śmierć tego, co tak czy inaczej dąży ku śmierci, nazwalibyśmy farsą, satyrą na wojnę.

albo:

APOLOGIA CIAŁA wyraża się dziś poprzez CIAŁA UBYTEK. To nieobecność tkanek ciała jest jego największą zaletą, wartość ujemna jest atutem WEWNĄTRZ TEJ SAMEJ KATEGORII. Kwintesencją życia jest jego brak. Ale to dopiero początek.

Zwalczając swoje ciało, zwalcza się samego siebie. Ta świadomość nie daje mi spokoju. Jeśli nie podoba mi się mój brzuch, jeśli nienawidzę swojego brzucha, jeśli robię wszystko, żeby go unicestwić - wytaczam przecież działa przeciwko samej sobie, uśmiercam kawałek siebie, uśmiercam siebie. A w imię czego? W imię witalności i samozadowolenia, w imię koherentności własnego podmiotu. Idąc dalej - czy jest część ciała, z którą mogłabym się utożsamić? Przegląd techniczny mojego ciała każe mi do każdej z jego części podejść negatywnie, GDZIE ZATEM JEST OŚRODEK, KTÓRY WYDAJE OSĄD? Czy ja oceniające ogranicza się do oczu rejestrujących materię? Gdzie jestem ja? SKĄD JA MYŚLĘ?

A jeśli nie potrafię ustalić, skąd ja myślę, a na pewno mogę ustalić, skąd ja czuję - bo prawie wszystkie części ciała mam unerwione, to czy pozbywając się ciała nie pozbawiam się jednocześnie możliwości odczuwania świata?

Wieczory są teraz wilgotne i ciepłe, chłodnące w miarę spaceru. Idąc w cienkim, przylegającym polarze mam wrażenie, że odzyskuję łączność z otaczającym mnie światem w miarę, jak chłód przenika przez ubranie i wsiąka w skórę. Drzewa odbijają się echem w kałużach, ciało interferuje z powietrzem/wilgocią/wodą/kałużą/drzewem, Tofik cichutko podzwania obrożą, nadbiegając z bocznej alejki.

northern exposure, a z nieba manna kasza

2010-02-20T12:43:00.000-08:00

ładniej po polsku: "przylądek". wszystkie słowa zawierające "l" są tak nieprzyzwoicie językowe, a z tą nosówką to już duet niemal erotyczny - ha! - jak gin z tonikiem, róża z przybraniem, kocia dupa z pieprzem, obój z kwartetem.

a gdyby tak fotografie dzieliły się, jak stoki górskie, na ekspozycje północne i południowe? jak wyglądałyby północne ekspozycje na kliszy?

zaszyłam się tu trochę bezprawnie, trochę wbrew regułom, trochę przeciw rozsądkowi. nie będzie absolutnie nikogo, żadnego ciała, głosu, zapachu, oddechu, ani buta na wycieraczce. dlaczego mi to sprawia taką perwersyjną przyjemność?

"nie będziemy odpisywać przez najbliższy tydzień, wjeżdżamy do Nepalu, tu nie ma zasięgu". spojrzałam w okno - a tam kleik ryżowy, z nieba rozgotowana manna kasza. tof szczeka przez sen. a co ja robię przez sen?

przed snem to pamiętam - przed snem oglądam złe filmy, filmy na które do dzisiaj nie było czasu, a skoro nie znalazł się na nie czas (kiedy masz go tyle, na tyle, tyle głupot) do tej pory, nie powinien się znaleźć nigdy. a jednak się znalazł, i z resztą chuj z tym. pytanie, które naprawdę nie daje mi spokoju, brzmi: co robię podczas snu?

nocą obkruszają się z jawnych scenariuszy najabsurdalniejsze kąski, żeby wleźć mi w zęby, gdy tylko smacznie chrapnę (bo należę do tego typu zwierząt, które zasypiają, gdy tylko zmienią orientację z pionowej na poziomą). dlatego właśnie należy szczotkować zęby przed snem, mówiła mama. a co się ukruszy z My summer of love?

Właściwie mogłabym napisać podobną historię, wystarczyłoby odrobinę podciągnąć kontrast w moim pamiętniku AD 1999 (czy nie za wcześnie?! - oburzasz się nie bez powodu Marianko, i słusznie, i słusznie, nigdy nie wiadomo, kto to czyta) i byłoby wypisz wymaluj my summer of love, tylko pewnie nazywałoby się jakoś bardziej funky, na ten przykład: "Pole kukurydzy dojrzewa w słońcu, it's so fucking romantic" albo "Nie ma drogi powrotu, chyba, ojojoj", coś w ten deseń.

Swoją drogą ciekawa jestem, w jakim wieku zazwyczaj dziewczynki przeżywają podobną historię. czy można poczytać już na ten temat jakieś badania? może byłam tylko jakimś chorym wyjątkiem, gdy komentowałam przemijające na moich oczach wakacje żałosnym pociąganiem nosa, powolnym ruchem ręki z peronu wprost w kliszę wagonu, pod słońce?

Kłamstwo musi być podstawą takiej historii, a zarazem staje się historii tej końcem - taki użyteczny kompozycyjnie paradoks. Gdyby nie kłamstwo i to, że czasem w nie wierzymy, moim zdaniem w ogóle nie byłoby n i c z e g o. a już na pewno nie byłoby filmów o dojrzewających dziewczynkach i ich tutorkach, przewoźniczkach na różowych motorkach w prawdziwe, dorosłe życie, które też jest, oczywiście, kłamstwem. Wcieleniem. Rólką. "No przestań. Przecież nie mogłam przy matce być sobą. Znasz mnie". A że podmiot mam niekoherentny i termin "ja" nie ma jednoznacznej referencji, to już nie moja wina.

Tego popołudnia, oskubując z rozpaczy dziesiątą kolbę półdojrzałej kukurydzy i ciskając ją przez lewe ramię, zmyślasz pierwszą historię: potrzebną po to, by chociaż przed samą sobą nie wyjść na idiotkę i nieudacznika. ba! nieudaczniczkę nawet. Potem to już idzie jak po maśle i sukcesywnie, jak pierwszym papierosowym dymem, nasiąkasz licencją poetycką, znaczy się życiem.

swoje wprawdzie wypłaczesz, ale za to tej złotozielonej miłości nikt ci nie odbierze, zapachu perfum w pustym flakonie ze stadionu, listów inkrustowanych ze wszystkich stron pocałunkami, niby zgubionego, a ukradzionego kolczyka z odpustu, smaku pierwszego taniego alkoholu, pierwszego mocnego papierosa, a może nawet i pierwszej trawy z Warszawy, jeśli akurat wylosowałaś - bingo. dobra twoja. i pierwsze drżenie rąk w oczekiwaniu na jej włosy - też wliczone w cenę.

a potem się ciebie rzuca na pastwę mężczyznom. na dobre i złe. na życie. licentia poetica. witamy w raju kobiet.

a jak się już w nim rozgościsz i urządzisz, nie zapomnij o dzikim uśmiechu satysfakcji na koniec. bez tego chrzest byłby nieważny

wierzchnie ukrycie

2010-02-18T11:17:00.000-08:00

ostatnio wszystko jest od święta. dni nie dublują się, poranki nie mają par, gra w memo jest utrudniona.

byłam w kinie - to jedyna podstawa porównania. i może jeszcze to, że się spóźniłam na seans. weszłam po omacku, usiłując sobie przypomnieć, gdzie to zapowiadało się siedzieć Dobro, do którego miałam się przykleić, oraz ewokować sobie jakimś cudem układ sali, żeby nie wyrżnąć o kant. bezskutecznie. po chwili, z trzęsącymi z wysiłku kolanami, przycupnęłam na pierwszym nadarzającym się miejscu, pod kolumienką. po piętnastu minutach położyłam na siedzeniu obok płaszcz. po półgodzinie zechciałam przesiąść się na fotel, gdzie złożyłam swe wierzchnie ukrycie, i ze zdumieniem stwierdziłam, że dysponuję dwoma połączonymi ze sobą siedzeniami. Rozparłam się wygodnie, położyłam sobie płaściutko nogi. postanowiłam zignorować fakt wrzynającego się w kręgosłup oparcia. no, to się nazywa kino. co pomyślałam o tym podwójnym siedzeniu pod koniec seansu, o tym za chwilę.

to by było na tyle w warstwie wierzchniej. a teraz do miąższu.

POŻEGANANIA

Są filmy, które nakręcono z myślą o nas. Nie jak krem na zmarszczki, nie jak szampon, nie jak telefon komórkowy. Napisano scenariusz na podstawie naszych pamiętników, pozmieniano jedynie trzeciorzędne szczegóły: nazwiska, daty, płcie, tło kulturowe, język postaci. Został miąższ. Twoja historia.

I choć wątek sprzedanego instrumentu, zepchnięty do pozycji początkowego epizodu, dotknął zapewne niewielu poza mną (których i tak na sali kinowej było jak na lekarstwo), to przy głównych tąpnięciach płakali wszyscy. trzydzieści pustych rzędów, a w każdym jakaś smarcząca wyspa. (obserwacja z gruntu fizjologii - mi nigdy w kinie nie zapycha się nos. łzy ciekną strumieniem, jakbym stała w deszczu na Moście Westchnień, ale nos mam nienaruszony. czy dzieje się tak dlatego, że mój organizm jest genetycznie gotowy i oczekuje pachnących filmów? bohater obdziera rybę ze skóry - unosi się zapach glonów; bohaterka jest kwiaciarką - toniemy w dusznym powietrzu. jaki zapach miałyby Twoje ulubione filmy?)

To był i nie był japoński film. Nie był dlatego, że został napisany i nakręcony na rynek zachodnioeuropejski, według naszych wyznaczników formalnych. Był zaś japoński dlatego, że tylko Japończyk może stworzyć tak doskonałą formę. Napisać tak wzorcowy, wręcz podręcznikowy scenariusz, unikając jednak banału. Wierzchnie ukrycie kina.

Tematem filmu też była forma: problem braku formy; tęsknotę za formą. Co się wydarza w świecie, gdy ktoś postanawia tę formę odzyskać, wynieść z zakurzonych bibliotek na świeże powietrze. Wprost pod nosy tych, którzy są szczególnie podatni na odrodzenie się formy: tych, którzy utracili coś ważnego, którym wyrwano kawałek życia, którzy stoją na krawędzi ziejącej trupią wonią pustki.

Od tej przepaści można się odwrócić i ją zignorować, ale, jak powiada Poe, nie ma nic silniejszego nad pragnienie dania nura w smolistą czerń beznadziei. Można więc trwać nad nią i czekać, aż się zagoi z czasem, do momentu, gdy będzie można przejść suchą stopą po strupie mostu na drugi brzeg. Więc o śmierci można zupełnie nic nie powiedzieć. Zamknąć oczy. Oddelegować kogoś, kto Cię urodził, do umieralni. Zawołałem Ci taksówkę, poczekaj spokojnie, zaraz przyjedzie. A że nie przyjeżdża całe lata, to już inna para kaloszy.

No i jest jeszcze to trzecie wyjście: rytuał, ceremonia, tryumf formy. Harmonizowanie alterowanych dźwięków na naszych oczach. Zwycięstwo życia. Zażarcie śmierci, zamlaskanie.

Nie lubię żyć w Zachodniej Europie.

Gdy zapalono światło, zobaczyłam, że te podwójne siedzenia to specyfika tylnych rzędów - za kolumienką jakaś para obejmowała się czule i ocierała sobie łezki.

Dlaczego moją pierwszą myślą, gdy wybadałam podwójność siedzenia, była radość z wygody, ilości wolnej przestrzeni, a nie poczucie braku kogoś, kto zająłby miejsce obok mnie? Do rozważenia.

poezja jest emigrantką z ukrainy

2010-02-05T15:57:00.000-08:00

moja nowo nabyta siostra ze śpiewnym akcentem mawia do psa w słotne dni
jasiu, poczekaj, aż ci wytrę łapy... śledzisz!

moja nowo nabyta siostra ze śpiewnym akcentem używa na co dzień spójników gdyż oraz albowiem, przeglądając się w lustrze i plotąc gruby, rudy warkocz.

- zrobiłam to. rzuciłam pracę. czuję się co najmniej o dekadę młodsza - tu następuje głęboki wdech, po czym raptowne - o matko. przecież ja jestem bezrobotna.
- nie jesteś bezrobotna, Mirelko - powiada moja nowa siostra, kładąc tej starszej na ramieniu dłoń ze spiżu - gdyż na status bezrobotnego trzeba sobie zaslużyć. Wiem, co mówię, gdyż aby uzyskać stosowne papiery musiałam o nie zabiegać przeszło miesiąc.

gdy tylko moja nowa siostra zabiera się do opowiadania o dowolnej rzeczy, niechby i o smażeniu kotletów - z czystym sumieniem odkładam książkę i przeciągam grzbiet. poezja jest emigrantką z ukrainy.

jestem wdzięczna za zimę. za to śledztwo w białych rękawiczkach, dochodzenie w białej sypialni, opuszczonej przez kochanków w pośpiechu. życie poszło w tamtym kierunku.

jestem jak inspektor przydzielony leśnym mieszkańcom: badam ich tamisiamy, totutotamy, wtęinazady, zestawiam je, notuję i reasumuję. a potem, gdy już dowiodę, że w zasadzie nie robią niczego złego, przynajmniej nie w świetle prawa, wydaję im karty stałego pobytu, zielone wizy: witamy na ziemi, czujcie się jak u siebie, herzlich willkommen, angst hat grose augen. zdarza się jednak, że moi uchodźcy nie zgłaszają się po odbiór swoich zezwoleń. może zgubili drogę do biura? może droga zgubiła biuro?

raz na jakiś czas Generalny Inspektor posypuje świat cukrem pudrem, by zanotować, gdzie się powinno aktualnie bywać, gdzie można by, a gdzie najzupełniej nie potrzeba, bo tamtędy to już jedynie liski, kurze łapki, a na nich chatki, wiatry, które zahulały za daleko w noc. takie miejsca zaznacza się na mapie kopiowym ołówkiem.

właśnie tam wybieramy się potem na wakacje - ja i Generalny Inspektor. oficjalnie oczywiście każde z nas jedzie osobno.

sibelius

2010-01-30T10:01:00.000-08:00

noc przyjeżdża z warszawy podmiejskim pociągiem.

twój wiersz jest w cztery czwarte, a akcenty powstają w triolach.

miałam nadzieję, że uda się tego uniknąć, ale oto siedzę - myszkin z metronomem w ręku i recytuję do niego wiersz. mayday, mayday, tętno niewyczuwalne. po tamtej stronie wyspy pies szczeka na obmierzłe tratwy próbujące przybić do naszego trawiastego archipelagu. gdy tylko podejmują próbę, zahaczają o tabliczkę z napisem:

tu się żyje z zestrojów i stóp

a Sfinks (w tej roli Hera) zadaje im zagadkę:

czy to jest triola, czy ósemka z kropką?

i jeśli klient źle odpowiada, to proste, wylatuje z gry. chyba że zna, a takich jest w przyrodzie mniej, to wtedy może zostać.

wstęga m.

2010-01-24T05:49:00.000-08:00

Z biegiem czasu dochodzę do wniosku, że dziewczynka z zapałkami była największą manipulantką pod słońcem.

I nawet jeśli dziecinie się zmarło, to przecież nie jest dostateczny powód, by setne pokolenia po niej zmuszane były pewnego zimowego wieczoru obudzić w sobie burdon wyrzutu sumienia z jej powodu, który odtąd będzie towarzyszył im już zawsze, dokądkolwiek się ruszą, jak natrętna mucha.

Dziewczynka z zapałkami wciela się potem w różne ważne postaci w życiu dzieci: w przyjaciółki, matki, babcie, pierwszego chłopaka, na nowo odkrytego ojca, Pana Boga żałośnie zwisającego z krzyża, potrącone psy, ułamane kwiatki, zagubione bażanty w środku zimowego pola, wszystkie nieszczęsne byty żebrzące o ich uwagę i miłość, z których buduje się potem wille za miastem.

Był sobie chłopiec, nazwijmy go: Z, który w szkole wyłudzał od innych kanapki, soczki, czekoladki i czipsiki, pożyczał długopis i kartkę, a także kasę na kino oraz podpowiedzi do sprawdzianu z matematyki i wypracowania z polskiego. Inne dzieci dawały mu to, czego potrzebował; skoro prosi, to znaczy, że nie ma. Nie ma, to znaczy, że trzeba się podzielić, współczuć. Jakież było zdziwienie dzieci, gdy pewnego dnia zajechał pod szkołę wypasionym rowerem. „Uskładałem sobie” – powiedział z dumą.

Był sobie chłopiec, nazwijmy go: Y, który zakochał się w innym chłopcu, nazwijmy go X. Kiedy X dostał się na studia do miasta na drugim końcu świata, Y powiedział: "nie możesz tam wyjechać, ponieważ cię kocham i bez ciebie moje życie nie ma sensu." X został na miejscu, ponieważ bardzo kochał Y. Jakież było zdziwienie X, gdy kiedyś przypadkiem napotkał Y całującego się z A. „Nie możesz ode mnie odejść – powiedział Y płaczliwie – kocham was obu jednakowo i jeśli ode mnie odejdziesz, będę musiał się zabić”.

Była sobie dziewczynka, nazwijmy ją – Malina, która bardzo trwale przywiązywała się do ludzi. Był to długotrwały, endotermiczny i nieodwracalny proces. Miała silny charakter i potrafiła uargumentować najbardziej karkołomne tezy, najbardziej kontrowersyjne stanowiska. Przy odrobinie sprytu można było jednak wytropić jej jedyny słaby punkt: miłość do otaczającego ją świata i do ludzi, do których zdołała się przywiązać.

Wokół Maliny było wiele sprytnych osób, które niejednokrotnie wchodziły ze sobą nawzajem w spór nie do rozstrzygnięcia. Przywiązywały wtedy do niej niewidzialne sznureczki i ciągnęły każde w swoją stronę, licytując się, kto jest bardziej nieszczęśliwy i pilniej potrzebuje pomocy.

Gdy była już na skraju przewrócenia się, instynkt podpowiedział jej, by tak, jak stała, zaczęła budować wokół siebie fortyfikacje. Powstawały z książek i ironii - wysoki, gruby, bezpieczny mur, który oddalał ją jednak od świata, którego tak bardzo potrzebowała.

Podobno znaleziono ją potem w środku wielkiego zamku, z psem ułożonym u nóg i wyschniętą jabłonią zwieszającą smutne jabłka nad głową. Wyglądali, jak gdyby zasnęli.

W pustym zamku znaleziono potem zeszyt opatrzony tytułem: "Dziewczynka z zapałkami. Apokryf. Powieść dla dzieci o trzech zakończeniach". Wkrótce potem wydrukowaną ją w wysokim nakładzie i ogłoszono światu.

- A niech spierdala - mruknęła zza mojego ramienia Marianna
- Co proszę? - zapytałam nieprzytomnie
- Ja bym powiedziała temu Igrekowi, żeby spierdalał na drzewo.
- Marianno, przecież wiesz, że Iks go kochał. Takich rzeczy nie mówi się na poważnie, gdy się kocha naprawdę.
- Niby tak, ale nie można sobie pozwolić na związek opierający się na władzy i wzajemnym uzależnieniu.

Musicie wybaczyć Mariannie refleksje na tym poziomie. Ostatnio czyta zbyt dużo Zwierciadła.

jesienna spódnica Marianny

2010-01-23T03:48:00.000-08:00

Piotruś wyszedł wcześnie rano, czy może raczej - przed południem, w każdym razie: wyszedł, zanim się obudziłam. nie wrócił do obiadu, nie wrócił do wieczora. kot zaczął się niepokoić.

ze zrozumiałych względów nie miałam z nim kontaktu telefonicznego.

po północy popchnęłam nieco uchylone drzwi do jego pokoju. gdzie on mógł poleźć? przecież nikogo tu nie zna.

na starannie ułożonej pościeli znalazłam dwa wgniecenia: jedno ciepłe, po kocie, drugie chłodne - po Piotrusiu. obok otwarta książka. alfabet bezużyteczny, podobny jedynie do wzorków ze spódnic, jakie zwykła nosić jesienią Marianna, ale notatki na różnokolorowych fiszkach nadawały się do przeczytania. i tylko do przeczytania, bo ze zrozumieniem miałam niejaki problem. w miejscu, na którym otwarta była książka, dookoła marginesu ktoś wydrobił ostro zatemperowanym ołówkiem tekst, który nie wiadomo, właściwie, gdzie się zaczyna; powiedzmy, że od górnej krawędzi:

Dlaczego zegar tyka dwojako: tik/tak? I czy wahadłu jest wszystko jedno, w którą odgina się stronę? Czy wahadło tyka, gdy przechodzi przez środkową oś zegara? Czy może tyka dotykając jego krawędzi? Jeśli tyka dokładnie w momencie, w którym przekracza środek zegara, to chyba jest mu wszystko jedno, czy przechodzi przez niego z prawa na lewo, czy z lewa na prawo? Może więc różnica pomiędzy tik a tak jest umowna, jest sygnałem, który odsyła do czegoś innego? A jeśli odsyła do czegoś innego – to do czego konkretnie? A jeśli nie ma fizycznej różnicy pomiędzy tik a tak w normalnych warunkach, to kto wprowadził to rozróżnienie i w jakim celu? Zegary pozbawione wahadła odmierzają czas cyknięciami sekundowej wskazówki. Czy wszystkie cyk są takie same? Ludzie nadal jednak mówią tik tak, jeśli chcą podkreślić upływ czasu. Co można zrobić podczas tik, na co nie pozwala nam tak? I jak nazwać To, co jest pomiędzy tik a tak? Czy są dwa rodzaje Tego? Czy jest różnica pomiędzy Tym, co rozciąga się od tik do tak, a Tym, co rozciąga się od tak do kolejnego tik? I jeśli One nie wydają dźwięku, czy powinno się je nazywać? Co się stanie, kiedy odwrócimy kolejność słów? Jeśli zaczniemy od tak do tik? Czy to nie jest związane z porządkiem oddychania? Łatwiej jest chyba nabrać powietrze na tik, a wypuścić na tak?

raptem kot zaczął zamiatać zwisającym z parapetu ogonem.
wychodząc, przymknęłam drzwi na szerokość rozstawu jego łap.

zrób mi to a capella

2010-01-21T09:56:00.000-08:00

zrób mi to a capella, opowiedz mi o tym unplugged.

prawdziwie dobre następstwa dźwięków w czasie bronią się jeszcze zanim je ponazywasz, więc nie martw się, że nie znasz nut.

liczba skal jest skończona; liczba stopni w skali jest skończona; liczba kombinacji czterotaktowych fraz jest skończona.

podobno mieszkał w nowym jorku the Man, who lived in Berlin, który wszędzie tropił szwindel, przykładał ucho do głośnika i ze skupioną uwagą, pietyzmem godnym lepszej sprawy, nakładał nową warstwę na kolejnej przezroczystej kalce do wielkiego poppalimpsestu. A każda piosenka miała swoją kalkę, a każda płyta miała swój plik, a każda wytwórnia miała swój katalog. celem życia the Man, who lived in Berlin było tropienie piosenek, które są zbyt podobne do innych. gdy tylko udało się wyniuchać fałszywkę, the Man, who lived in Berlin sporządzał specjalny raport dla ZAiKSu.

- no i co?

- no i Beatlesi do tego raportu nigdy nie trafili.

A potem przysżło po nich piąte pokolenie i zrobiło film, który miał uroku tyle tylko, ile pożyczył od ich piosenek, ale w tym przypadku tylko było aż. zarobiono wiele pieniędzy, aktorzy zostali nominowani do oskara w każdej kategorii, za fortuny pobudowali sobie ogromne domy i spłodzili wiele doskonałych genetycznie dzieci, które spłodziłyby jeszcze doskonalsze genetycznie dzieci, gdyby nie zaćpały się na śmierć w koledżu.

minęło sto lat. na drugim końcu świata maleńka dziewczynka obejrzała ten film i uroniła łzę. a ona przetoczyła się po jej policzku i kapnęła na klawiaturę jej laptopa. kapnęła unplugged.

http://www.youtube.com/watch?v=4Z1EodDfgGo

pokój na pradze

2010-01-16T11:44:00.000-08:00

jestem praską księżniczką

z płomyka mam grzywkę i dotyk

przeznaczony uchu twojej filiżanki

na półkach piętrzą się kamienice

z przeciwnego brzegu jutra

które zaparzyć ci okno?

orientalne smugi piosenek bim bomb

podmuch wiatru w spódnicę szyby

w czerwonej pauzie pieprzu drży

słodki szlaczek wielokropka

do nabrzeża od nabrzeża filiżanki

tratwa ta ta z kardamonu

łupina łyżeczki tramwaju puszka

dzwonek

milcząca noc w liberii

sponad naszych głów

dosładza herbatę śniegiem

na parapecie szwadrony wron

wlepiają w nas spłonki oczu

łuskami pazurków drobią

podbródek spodka

sio

jaki ładny ten twój nowy pokój

nie ma zasłonek – raz

jest szyba – dwa

trzy

SPISEK TREŚCI

2010-01-13T17:11:00.000-08:00

19 stycznia 2009

Kępa Cafe, Finlandzka 12A, Saska Kępa, przy Rondzie Waszyngtona

KKK "Spisek treści"

zaprasza na

dyskusje o księżycu, księżniczkach i Olgi Tokarczuk

"Prowadź swój pług przez [cenzura][cenzura]"

przy - bądźcie

święta-święta, bloody mess

2010-01-01T15:11:00.000-08:00

rutynowo: poczta, fejsbuk, blog, blogi, raptem - skype od Marianny.

- jak?
- to może ty: jak. przecież to nie ja jestem na balu u Wolanda.
- pfff
- chyba że nie jesteś tam wcale, are you?
- nie w tym rzecz. powiedz lepiej, jak z Piotrusiem.
- migasz się.
- tak, ale na większą skalę, niż myślisz. siedzę przed oknem i rozkoszą napawa mnie fakt, że nigdzie się stąd nie ruszam. tyle mogłabym zobaczyć, zrobić, i nic z tego. usłyszałam dziś w wannie własną piętę.
- no tak.
- usłyszałam swoje ciało, Mal, to jest poważny krok naprzód.
- tylko w którym kierunku?
- powiedz lepiej, jak z Piotrusiem.
- in progress. coraz częściej wynurza się z pokoju, zaparza herbatę. wcześniej robił to w czterech ruchach, teraz tylko w dwóch. odpadła ucieczka w interwale pomiędzy czerwonym włącznikiem a wrzeniem.
- myślałam, że lepiej pójdzie.
- no, ja też myślałam, tylko że - widzisz, nie wyposażyłaś nas w te same języki. trzeba było mnie uprzedzić.

Ale uprzedzić mogłaby mnie tylko wtedy, gdyby sama dopuściła do siebie tę informację.

tymczasem po wstępnej wymianie uprzejmości - ograniczonej w naszym przypadku do sine qua non dwóch rzeczowników - okazało się, że jeśli idzie o porozumienie, to by było na tyle.

herbata - ni w ząb. podróż - gdzie tam.

wykonałam więc bezradny gest zakreślania kółek ręką od siebie, dorzuciłam kiwanie głową. zrozumiał. i wylał się z niego jakiś potok pierwszy raz słyszanych dźwięków, z kontekstu tylko mogłam przypuszczać, że chodzi o pociąg, o opóźnienie, o przymusowy postój w Białymstoku, o brak prądu w gniazdkach. ale może mu coś ukradli?

ni cholery. nie mogłam zrozumieć nawet jednego zaimka. spójnika - zero.

zaczął się więc ten mozolny proces wyłuskiwania najważniejszych przedmiotów z otoczenia, wkładania ich w rękę i nazywania kolejno: bi-let; szklan-ka; te-le-fon; bilet, szklanka, telefon. gdy tylko zmieniłam kolejność przedmiotów, Piotruś wpadał w czarną rozpacz i poprawiał kołnierzyk. tam, skąd pochodzi, poprawianie kołnierzyka musi być oznaką czarnej rozpaczy.

więc znów ten gest kolistego od siebie, twoja kolej.

dłuższą chwilę rozgląda się dookoła, uśmiecha się, i jako ten pierwszy, najważniejszy rzeczownik, podaje mi książkę. szji'żuua.

- kiedy ty wracasz, ę? przecież tego się nie da dłużej.
- zejdź ze mnie. dopiero pięta. a kiedy przyjdzie kolej na otwarcie drzwi? na powitanie sąsiada? na otarcie się w tłumie? do tego czasu spróbujcie może... nie wiem... n i e n a z y w a ć?
- nie nazywać, że też na to nie wpadłam.
- znajdziesz sposób. muszę kończyć, słuchaj, pamiętaj.
- pamiętam.

i to by było na tyle wsparcia od jedynego tłumacza pomiędzy mną a tym ciałem po drugiej stronie ściany, jedynego - jeśli nie liczyć sierści kota, głaskanej na zmianę to w moim, to w jego pokoju.

2010-01-01T01:58:00.000-08:00

mailer deamon

2009-12-30T11:28:00.000-08:00

jestem wyziębiony od wiatru
od tygodnia od miesiąca gwiazd od słońca
niedoboru spijam wyciąg
z suszonych koszyczków czułostek
wklepuję maskę w skórę twarzy
roztarte korzonki porannych co u ciebie

inhalacje z niewywołanych wspomnień
ślepych przerwanych błon bez pozytywu
w głuszy ciemni chłodni co jest
to
co
to
będzie

masaż odgrzewanymi zapewnieniami
i na kasztany kasztany lalala
twarde nasiona wielkiego drzewa
kładę chorą głowę pod przelew
bez pokrycia transfer w próżne

nacieram na skronie
łojem skundlonych zaprzęgów złowieści
z poduszki na której podaję failure notice
przesyłam podanie intencyjny
list:

czy zdołasz czy zdołasz zanim zliżę
rosół własnej skóry
wrócić po klucz
roześmiać się Teraz to
już no fucking way nie zdążę
odejść zaczekam

przynajmniej do świtu
weź się posuń troszkę
ale mnie zimno telepie

śpisz?

ogólnie świat jest taki męczący

2009-12-29T05:45:00.000-08:00

widziałam kobietę, która zalewała sałatkę pomidorową keczupem. widziałam zakochaną parę, która na randce oglądała film o miłości.

a gdyby wszystko zaczęło nagle być tylko tym, czym jest, i niczym poza sobą?

dosłowność świata domaga się manifestacji. upiorność żelaznej konsekwencji żąda stania się tematem badań nie tylko naukowych. przypadek puszcza się przez filtr gender studies.

więc gdy piszę: TEN FILM, nie dziwi mnie, że ktoś dopisuje po chwili ZNUDZIŁ MNIE, a zaraz za nim, nie wiadomo kiedy, dopisało się jeszcze I KRZESŁO TWARDE BYŁO.

ogólnie świat jest taki męczący. jest tyle strat do powetowania, jest tyle urazów do odnowienia, jest tyle możliwości zjebania wszystkiego! do imentu! spierdolenia roboty!

za parkanem każdej nieuwagi niepowodzenie ostrzy zęby. a potem już tylko leżenie w degrengoladzie z krwi i rozpaczy. gapienie się w puste niebo. pilu pilu, gąski, do domu!

do tego właśnie służy zima.

- trochę rzadki ten sos. jak zupa.
- a co to za różnica, czy sos, czy zupa?
- w sumie - żadna. właściwie to nie ma różnicy nawet pomiędzy "wstawać" a "leżeć w łóżku".

do tego właśnie służy zima.

2009-12-25T07:19:00.001-08:00

wystarczy chwila nieuwagi w lesie i już poezja rzuca się do gardła

paczka Marianny

2009-12-20T07:58:00.000-08:00

zima. znów na jakiś - nie czas nawet, bo czas musiałby się odmierzać... znów spłynęłam na dno filiżanki. nad złotą obrączką ucha zmierzch purpurowieje przez sen, płytkimi oddechami kaleczy sine usta. spopielone żyłki pompują leniwie truciznę w zdrobniałych dawkach - jednostajnie szorujące podbrzuszem o podłoże słodkie komórki fałszu.

wnucam w ten pejzaż efemeryczne zdania, puste koryta znaków, nanizuję na obumarłe pukle połyskujące guziki dźwięków bez tonacji i klucza. od głównego dendrytu odklejają się włókna ścięgien, parcieją ściągacze mięśni. kręgi rozsypują się błyskotliwie po zimnych kafelkach przeciągu od okna do drzwi. kot zagania je do kąta prychnięciem łapy.

czasem spoza tych szklanych odprysków słychać jakby stukanie kołatką, ale nie po to przecież wynaleziono zimę, by otwierać niezapowiedzianym okolicznościom.

ktoś wsuwa pomiędzy tu a teraz kopertę z błękitnym haftem znaczków.

"Mal,

Moskwa zaczarowała mnie na dłużej, niż planowałam. Tyle tu historii do pozwiązywania w warkocze, sama, jak sądzę, zrozumiesz i wybaczysz. Życzę Ci najweselszych świąt, jakie tylko można.

Twoja
Marianna

P.S. Ale, ale - zapomniałabym o najważniejszym. Młody, twierdzą tu, że zdolny, ale jak znam życie, ocenisz go trafniej sama - musi się gdzieś zatrzymać na ten czas, mam nadzieję, że się polubicie..."

kot posyła mi od drzwi spojrzenie pełne pogardy. w progu obok niego układa się skórzana walizka. obok walizki - para butów, białych i miękkich od śniegu.

- Piotruś.
- Malina.

poezja w czasie marnym

2009-12-11T06:57:00.000-08:00

pierwsze czytanie

2009-12-03T14:20:00.000-08:00

pierwsze czytanie uchylam
od odpowiedzi do odpowiedzi
drogie rówieśnice rumiane uśmiechnięte szczupłe
czy zawsze jest tak że to musi
podobno musi boję się
boję on wsuwa dłoń paznokciem

rozcina karty doprawdy przedziwne pisma
prenumerują bohaterki na tym kontynencie
ale przejdźmy do rzeczy od rzeczy

szminka i lalki i nietzsche i okno
co widzisz z okna, to będzie istotne
i lepiej wybawić ten pokój z luster
będzie nam się odbijać

zrezygnujmy z ~~genealogii~~ przedstaw
krótko charakterystykę swej postaci
kochana redakcjo ratuj
czy prawdą jest powszechne

przekonanie wsuwa nos aż do spojenia
pomiędzy kredowe karty
takie nietrwałe teraz
szycia i grzbiety odklejają się
z łoskotem a okładki mrużą
od słońca do słońca

tyle tu regałów tyle półek
sytuacja jest taka liryczna
słowo - on czyta - rzecz
on czyta - ja piszę - słowo
droga filipinko notuję szeptem
w gardle zasycha dokładnie tak
jak mi to kiedyś obiecałaś

moje pierwsze posiedzenie

2009-12-01T07:38:00.000-08:00

musiało to się stać obok kebaba no bo gdzie sto pięćdziesiąt siedem metrów szarego papieru nie zauważyłam nie zauważyłam wchodzę na salę pełną luster odbierają ode mnie płaszcz i ledwo biorę numerek już wszyscy patrzą na mnie wiem wiem znowu schudłam aż tu nagle brawa jaki manifest prosimy na środek i książę podaje mi dłoń mówi jesteś tego warta marszałek chce cię poznać idziemy książę ja lustra i srajtaśma na sam środek sali idziemy a ludzie sczytują z podłogi zdanie za zdaniem:

"happiness is a warm gun. turpizm is dead. idzie nowe.

jednorazowe naczynia krwionośne (z perforacją na słomkę). zadbaj, by trafiły do ponownego przerobu.

minister zdrowia ostrzega: turpizm is dead. my, niżej, domagamy się reprezentacji i

nowej literatury konsumpcyjnej
, która byłaby zdolna oddać ducha czasów, w których przyszło nam żryć. ogłaszamy
epokę organo, uniwersalnej przyprawy o unikalnej recepturze, która smakuje GLAMOUR wszystkim
bez kitu. "

- prosimy powiedzieć kilka słów do mikrofonu
- mam na imię magdalena przyjechałam z sochaczewa miłuję przyrodę i staram się ją poznać. interesuję się sportem. w wolnych czasach czytam dobrą literaturę i spaceruję.

Zza kurtyny wybiega pies bez jednej łapy, ale to tym lepiej.
tłum skanduje słowo na s.
[kurtyna]

na końcu języka

2009-11-23T13:09:00.000-08:00

resztkę kalendarza mogę strawić na poszukiwaniu źródeł swojej wyobraźni

wyrywam kliniki, języki materiału z patchworku, biegnę w świat i przykładam do wzorców, czy to ten? i cała kołdra już w strzępach, którą okryliście mnie, mamo, w noc narodzin, gładką i przejrzystą, naśladującą tamten dom, tamto wzgórze i jezioro, i podwójny klucz nad i pod

a jeśli kiedykolwiek je znajdę, jedyne, co mi pozostanie, to skąpać się w nim. A w półskoku, po odbiciu od brzegu, a przed odbiciem od cienkiej strużki zwanej powierzchnią, tuż nad taflą, zamrę, ja i nie-ja, czyli wszystko, czyli nic.

at the crosswords

2009-11-15T08:49:00.000-08:00

- To jeszcze daj mi długopis.
- Czy ja wszystko muszę ci dawać do ręki? Sam sobie weź.
- Nooo, raczej. Z czym ta kanapka?
- Z szynką.
- Że z szynką, to widzę, ale z jaką?
- Z tą, co lubisz.
- Łe. Pięć be pionowo: "w lutym"
- Walentynki!
- Zima...

makabry nigdy dość

2009-11-12T13:32:00.000-08:00

odszczekuję! studiowanie prawa JEST poezjotwórcze:

przystań w środku stawu ustaw

na licencji dam ci usta

twarda, martwa ręko prawa

nowelizuj! nie ustawaj!

empty hallways

2009-11-11T18:11:00.000-08:00

zgarniasz mnie dłonią ze stołu i do kąta... pod dywan? na parapet - tam będę jeszcze jakoś użyteczna. dwudziesty pierwszy wiek należy do recyklingu - wiesz o tym lepiej, wiesz pierwsza, wiesz przed najbłyskotliwszym z myślicieli, którzy zakasują rękawy do Wielkich Opracowań. na końcu łańcuszka zwisa ogniwo resyntezy. skoro wszystko już było, nie było jeszcze niczego.

kurczą się naturalne zasoby idei, wyczerpuje się powierzchnia ciała, w próżni wirują odpadki kosmo-emocjo-śmieci. cmokasz z niesmakiem. trzeba się nauczyć z nich racjonalnie korzystać.

postronki nerwów z wczorajszej kolacji wykorzystamy do przywiązywania pnączy na ścianach altany. a jeśli będę rozbita, po prostu zgarnij mnie ręką ze stołu...

jamnik ż. s.

2009-11-08T01:54:00.000-08:00

(obraz pożyczony od ~da-bu-di-bu-da STĄD)

Zanim Pan P zamieszkał w swoim kapeluszu, widywano go w słotne popołudnia, jak przechadzał się ulicami w nieodłącznym towarzystwie psa. Był to zawsze ten sam, ciemnopopielaty jamnik o ogromnych brązowych oczach. Nigdy nie widziano, by pies ten szczekał czy przejawiał jakąkolwiek agresję. Co więcej - w ogóle nigdy nie widziano jamnika w innym usposobieniu niż to słotne, apatyczne i refleksyjne. Szedł zazwyczaj nieco szybciej niż Pan P, jednak nie mniej dostojnie - urokliwa czerwona obróżka na jego szyi nie napinała się ani na chwilę, smycz zaś swobodnie dyndała w powietrzu. Naprawdę jamnik Pana P mógłby chodzić bez tej smyczy, ale trudno było wytłumaczyć Panom Policjantom jego absolutną nieszkodliwość dla otoczenia.

Skąd Pan P ma Jamnika? Och, doprawdy - nie wiadomo na pewno. Być może przybłąkał się do niego któregoś refleksyjnego popołudnia i został przy nim na zawsze. Pan P czasem opowiada, że miał sen - a przecież było to tak dawno, że nie może mieć pewności, czy nie zdarzyło się to naprawdę - w którym rozmyślał na poły smutno i życzliwie nad światem i samym sobą, gdy nagle coś straszliwie zadrapało go w gardle - odkaszlnął więc odruchowo - i wypluł Jamnika. Na pamiątkę tego snu - czy też prawdziwego wydarzenia - Pan P nazwał psa: Jamnik Życzliwego Smutku, w skrócie - Jamnik Ż. S., co wymawia się mniej więcej: "Jamnik że se". Rodzina z Francji wysyłała więc takie życzenia świąteczne: "Dla Pana P oraz Jamnika Je Sais", bo tak im było wygodniej zapisać. A ponieważ Jamnik nie protestował, nowe imię szybko się przyjęło.

Od kiedy Pan P zamieszkał w kapeluszu, Jamnik Je Sais czuwa przy nim podczas zwyczajowej popołudniowej drzemki, by nie atakowały go ropuchy i niezapowiedziani goście. Kiedy Pan P budzi się, Jamnik Je Sais pozwala sobie czasem na samotne spacery po lesie. Podobno ostatnio nawet nie wrócił na noc.

rzęsisty deszcz

2009-11-08T01:46:00.001-08:00

Nietrudno się domyślić, że piękna pogada na skraju lasu, gdzie mieszkał Pan P, nie mogła trwać wiecznie. Oprócz dni słonecznych i skwarnych coraz częściej trafiały się także dni słotne. Podstawową zmianą w życiu Pana P było to, że nie tracił już - jak to bywało dawniej - dobrego humoru w takie dni. Czasami można było wręcz mieć wrażenie, że jego samopoczucie ulegało wtedy znacznej poprawie.

Z chwilą, gdy do kapelusza sprowadzono wszystkie niezbędne (jak również te nieco mniej niezbędne) książki, Pan P musiał zacząć myśleć o ochronie kapelusza przed deszczem. W przeciwnym razie wszystkie jego mądrości upłynniłyby się, po prostu. A z mądrości upłynnionej - proszę mi wierzyć - jest bardzo mały pożytek. Pan P dumał długo nad jakimś błyskotliwym rozwiązaniem, aż, zaobserwowawszy przechadzającego się nieopodal żółwia błotnego, doznał olśnienia. Wystarczyło wszak przewrócić kapelusz rondem do dołu!

Łatwo pomyśleć, trudniej zrobić. Pan P użył wszystkich swoich sił, by kopnąć kapelusz, ale tylko narobił sobie niepotrzebnego bólu. Zabawił się też w koło fortuny i kręcił rondem kapelusza ile sił w ramionach. Nic z tego.

Zmarnowani usiedli z Jamnikiem na pieńku i wymownie milczeli. Pan P pomyślał jeszcze: "Do nieszczęscia brakuje tylko, żeby spadł teraz rzęsisty deszcz!". Po tych słowach, jak na zawołanie, z nieba zaczęły sypać się ogromne krople, kazda otoczona podwójnym rzędem rzęs imitujących powieki.

Ponieważ krople dobrały się łapczywie do biblioteki, właściciel musiał się stanowczo sprzeciwić. Nieświadom wówczas jeszcze, jak dalece bezcelowym zajęciem jest dyskusja z rzęsistym deszczem, odchrząknąwszy, wypowiedział się mniej więcej tak:

- Przepraszam najmocniej, że ośmielam się przeszkadzać pytaniem, lecz w najwyższej trosce o mój księgozbiór pragnąłbym się dowiedzieć - czego szanowne panie szukają? - na co jedna z kropel zamrugała znacząco i odpowiedziała głośno:

- Osobiście - nic nas to nie obchodzi. Pan Bóg postanowił rzucić okiem na ziemię. Chce wiedzieć, co się teraz czyta, bo wybiera się na krótki urlop.

Pan P wprawdzie bąknął coś w stylu "ach, tak?" lub "znakomicie!", jednak nie postrzegał tej sytuacji optymistycznie. Z rozżaleniem patrzył, jak krople stają na rzęsach, by wspiąć się na najwyższe półki i sięgnąć do nich wzrokiem.

Jak tyko rzęsisty deszcz opadł z kapelusza na trawę i zaczął rozglądać się, co w trawie piszczy, Pan P odetchnął z ulgą. Tworząca się wokół coraz szersza kałuża z rzęsistego deszczu przyciągnęła pod kapelusz grupę żab. Ponieważ wyglądały na bardzo miłe i uczciwe (przed wejściem do kałuży każda dokładnie wytarła nogi o trawę) Pan P postanowił zasięgnąć ich porady.

- Drogie sąsiadki! Panie pozwolą, że się przedstawię - Pan P (tu dygnął bardzo znacząco, wręczając żabom bilety wizytowe). Zawodowo zajmję się czytaniem książek. Jest to powodem mego szęścia i mojej zguby zarazem, ponieważ rzęsisty deszcz pożera właśnie moje zbiory. Potrzebuję kogoś, kto pomoże mi odwrócić mój dom do góry nogami...

Jedna z żab, która ze względu na bliską przjaźń z pewnym rakiem wiedziała najlepiej, jak wszystko zrobić na odwrót, wyskoczyła z miejsca i długo leciała w powietrzu. W końcu opadała dokładnie na rondo kapelusza. Jak nietrudno się domyślić, kapelusz poczul się zupelnie zaskoczony i w mig odwrócił się do góry dnem, zamykając się w sobie.

Od tego dnia, ilekroć zanosiło się na rzęsisty deszcz, któraś z żab przychodziła pomóc Panu P i zaskakiwała kapelusz. Pan P zaś odwdzięczał się im, jak umiał najlepiej - czytaniem wiersza "Czapla, ryby i rak", który żaby uznawały za szczególnie śmieszny. Ta pozornie nieszkodliwa przyjaźń już niedługo miała okazać się dla Pana P bardzo kłopotliwa, ale to już zupełnie inna historia...

grafoman z gramofonem

2009-11-06T14:21:00.000-08:00

gram gra fonem
man na nam gram
gram fonemów
wyznacz gęstość

ro równa się zawsze do lewego. i nie wolno stracić z oczu lasek - żeby zawsze były z prawej strony nuty, gdy melodia idzie w górę. ale tylko do pewnego poziomu.

- jak masz na imię?
- synestezja.

drzwi wyjściowe grodzi mi lęk, rozpiera się w swoim tu i teraz, muszę się o niego zaprzeć i wyprzeć. mogę pisać o krajobrazach, ale niech się zdarzy jeden niewidomy czytelnik. i nic mu po moich kolorach.

mam taki sen - idę lasem i światło jest bardzo niskie. co to znaczy?

co to znaczy niskie?
takie słodkie i ciągnące. jak miód.
albo karmel?
ale tylko gorący.

więc powinnam kazać lizać to światło.

bo są takie słowa, które już nawet nie za nos, chwytają za włosy i jarzmową kością dotykają tafli porysowanej łyżwami dzieci. albo dorosłych, i trzymają tak, dopóki ta kość na kość nie przemarznie, i nie pójdzie siny prąd aż pod samą linię włosów, aż po podstawę czaszki, aż do środka. i nagle przestajesz widzieć i kiwasz się jak dziecko żeby przestało pulsować
żeby przestało pulsować
ŻEBY PRZESTAŁO PULSOWAĆ

ŻEBY PRZESTAŁO

łykam dziesięć tabletek. czas się zbierać.

ostatnia myśl, którą udaje mi się uchwycić, to natrętne przekonanie, że można było wyjechać w góry, że było inne wyjście. zawsze przecież jest jakiś wybór

funkcja magiczna

2009-10-28T11:16:00.000-07:00

kolejny wagon. video rzucone na boczne ekrany przewija się na podglądzie. dźwięk nadal nie działa, ale graficy dodali kolor. cuda techniki.

opuszki śledzą ścieg druku. nierówny. nagle odtwarzacz przyspiesza, przeskakują klatki, nie słyszę dźwięku

a gdyby tak napisać opowiadanie o gwałcie? taki monolog pudełka, które całe życie obwiesza się i fiokuje, obnosi się ze swoją seksualnością, aż nagle bams, plums i hopsasa, ktoś bierze to, co mu podano, bez pytania. wychodzi przed szereg. nie wciąga ślinki jak reszta. wykorzystuje moment. carpe diem.

ale wszystko napisać tak, że ta seksualność jest do granic, żeby się zastanowić na nowo, do czego prowadzi ta cywilizacja, gdzie tam, ponad głowami, na wielkich zdjęciach nagie, błyszczące ciała, rozchylone wargi, rozwarte uda, a tu, na dole, na padole, nikogo nie wolno dotknąć. a nawet pomyśleć o dotknięciu.

e, to było już. gry i zabawy. a poza tym - skąd ja wezmę realny opis uczuć gwałconej osoby?

zawijam się szczelniej szalem, bo oto - taśma przewinęła się do końca, silnik rzęzi, że dalej nie ma już nic, a taśma torów napina się na szpuli, przeglądam się w pociemniałym nagle ekranie, za plecami przemyka mi męska postać. patrzy. myślę: doprawdy, ładnie mi w białym, biały biel, śnieg, ścieg, niewinność, wychodzę do przedsionka, biały, biel, śnieg, ścieg, ślub, męska postać stoi obok i kątem oka widzę. męska. postać. w dłoni. trzyma. nabrzmiały. penis. potrząsa. i ściąga skórkę. jest ogromny i sinoróżowy. widzę kątem oka. przechodzeprzez. prze dział, wysiadamnape ron. ser cestuka obca sami dziewczynaprze demnąoglądasienerwowoprzyspieszakro kurzucami porozumiewa wcze

mówisz i masz.

sekretne życie walizek

2009-10-27T06:28:00.000-07:00

jeśli zaś idzie o intymne pożycie nomadów, dementuję pogłoski, jakoby takie istniało. chyba, że w walizkach.

a kiedy już wracam do domu, nie mogę złowić snu, łóżko próbuje trząść i kołysać się na boki, obraz za oknem zrywa się do skoku, chleb z trzaskiem zamienia się w suchy prowiant. podciągam kolana pod brodę, wciskam się pod szafę. o świcie zatrzymam się na peronie. pustym.

sen z widokiem na okno

2009-10-22T09:19:00.000-07:00

przekroczyłam pewną granicę w fotografowaniu: już nie dokumentuję, stwarzam.

brzmi to dumnie, więc głupio, ale tym razem czuję dobitnie, za każdym razem, gdy wyświetlam ten plik: to zdjęcie snu, nie - rzeczywistości.

i zaraz obsiadają mnie jak kumoszki ambiwalentne uczucia, z dwu stron polewają mi do jednego słoika i czekają cierpliwie na moją reakcję. wychylam. zaczyna się.

bo do tej pory próbowałam opisać to, co się dzieje, gdy rzekomo "zasypiam"; z niesmakiem, zresztą, stwierdziłam któregoś dnia, że wszystkie te obrazy są w bezczelnej większości transpozycją widoków sprzed zaśnięcia. miasto, w którym stawiałam pierwsze kroki, ma wprawdzie pogniecioną nieco mapę, ale to jest to miasto. targ leży na północ, nie na wschód od szkoły, park ma co najwyżej siedemset metrów długości, przejście go na skos zajmuje minutę, nie dobę, a w jeziorze nie mieszkają potwory. nie ma tu także wielkiego drewnianego wiaduktu, nie ma wieży w środku pola (jest tylko wieża ciśnień), a do szkoły wchodzi się po zwykłych, nie zaś - po szklanych, schodach. ale to jest to samo miasto.

ale słowa mi nie służyły. prosiłam kolejnych czytelników o opisanie tego, co udało im się zobaczyć, na podstawie mojego przekazu, i to nigdy nie był mój sen. pośrednictwo języka zabija dźwięk.

z drugiej strony - czy fotografii nie stworzono po to, by uwieczniać, mniej lub bardziej stylizując, ale jednak - prawdę? nie są więc moje zdjęcia tym, czym być powinny, są jakąś piekielną hybrydą, nipsemniwydrą, służą czemuś, co się nie mieści w granicach poznania i krytyki. a powinno.

ale budzi się we mnie rechot, przekorna, hultajska duma, że właśnie o totoTO! chodziło, i gdy otwieram ten plik - przed oczami staje mi nie miejsce, w którym postawiłam aparat, ale tamto. jeśli rozumiesz, czym jest tamto. jeśli tam byłeś.

2009-10-19T23:05:00.001-07:00

k.łącza

2009-10-18T12:36:00.000-07:00

nie zasiedlam, nie przyzwyczajam (siebie, innych), nie zapuszczam korzeni. generuję tylko k.łącza.

przeniosłam się na stałe w sieć, utożsamiłam się z płochymi portretami delikatnych istnień - natrętnie domagają się identyfikacji ze mną. gdy tylko odniosłam sukces, znalazły sposób, żeby o sobie przypomnieć. poprzednie wcielenia zapragnęły nagle odcinać kupony od nieswojego zwycięstwa, co więcej - od wygranej uwarunkowanej ich właśnie nieobecnością. bezczelność nie zna granic. wychodzi się dobrze tylko na zdjęciach.

odnalazłam w tym jakąś korzyść - parafując swoim nazwiskiem te portfolia smutku, niekończące się taśmy negatywów, prześwietlonych klisz, zyskałam k.łącze.

niezależnie od tego, ile kilometrów dzieli mnie od tak zwanego "domu", jestem tak zwaną "sobą". spadają na mnie kondygnacje łódzkiej historii? - nie szkodzi; przemraża lubelska tożsamość? - co z tego! wyświetl dostępne sieci bezprzewodowe, avatary z całego świata tylko czekają na kolejną językową arabeskę, dobre duchy z przeszłości wzdychają z ulgą, że nie trzeba dzwonić, i tak wszystko wiadomo. jak dobrze, że tyle się dzieje, jestem taka szczęśliwa.

łącze jest k.: łącze jest ku czemuś, czemu amputowano wszystko, poza inicjałem. odczuwam fantomowy ból po tym, co amputowano. jak pokonać taki ból? wyszukiwarka podpowiada terapię lustrem.

parkowanie w miejscach do tego nieprzeznaczonych

2009-10-15T11:41:00.000-07:00

jest surowo

zabronione rozmawiać z Inną
szybko wymieniać spojrzenia
nie wolno na lepsze
przecież nas związano

i gorsze widzę z wiaduktu
napływowe podszepty o sztukach
wyzwolonych ile tam było
w twoim życiu przede mną

po mnie jakiej doliczyłeś się
łącznej wartości nóg
ich włosów szalików i szyj
i rozmowy przyznam te rozmowy

trapią mnie przyzwyczajenia jakieś
przecież lubiły rodziny kawy rodzaje
filmów gatunki dotyku chociaż raz
gdybym mogła złapać uporczywą
myśl jakie były gdy w nie

zaglądałeś czy zostaniemy
przyjaciółmi przepchnęłabym
z kalendarza w gardło
godzinę o której
zaleca się zapomnieć

biała dama

2009-10-12T11:29:00.000-07:00

jadę. jeśli modlitwa jest czasem wyciszenia, podróże są modlitwą.

gwiazdy, które budują kręgosłup, ustawiają się w coraz to mniejszą ilość konstelacji. jeśli oprzesz gwiazdę północną o brzeg czerwonej kołyski, a stopy umieścisz w metalowej uprzęży, zrozumiesz jedną z niewielu, które mi pozostały. no i nikt obok ciebie nie usiądzie.

wszystko spośród form stałych rozsmuża jak przy zawrotach głowy, każdy przedmiot znaczy się linią bez brzegów, jak skrzydła ćmy znaczą białą ścianę. albo jak biała ściana ociera się o skrzydła ćmy. mój stateczny gwiazdozbiór odbiera honory. kłaniają mu się kolejno smugi pistacjowe, pasma palonej sieny i dymionego siana, wstęgi paryskiego błękitu. wobec nadmiaru czci pozostaje niewzruszony.

zamykam powieki, bo to jakoś nie wypada nawet.

przedział jest pusty i upiornie cichy, zapadam we wnętrze kołyski jak w drewnianą niewyściełaną trumienkę. smugi układają się teraz warstwami jak kolejne epoki gleby, jak następne rozdziały ziemi, światło kluczy w labiryncie grudek i korzonków. dżdżownica toruje mu drogę.

nagle w tej sielskiej pauzie generalnej jakaś wyrwa, jakiś dźwięk się przegryza przez pięciolinię żałobnego marsza pod kloszem, spod którego odessano powietrze. jest jak spóźniony widz wpuszczony skrzypiącymi drzwiami (nici ze stanu skupienia). uchylam wieko powiek. to turla się, osierocona pod sąsiednią kołyską, butelka z powietrzem zamiast treści.

z etykiety odczytuję złote zgłoski: biała dama.

cała czyta dzieciom!

2009-10-12T10:15:00.000-07:00

123 => Warszawa Wschodnia, wczesne godziny przedpołudniowe, niedziela

drobne ciało dziewczynki i obfite ciało kobiety zetknięte ramionami siedzą tyłem do kierunku jazdy. dłonie dziewczynki trzymają książkę. oczy dziewczynki śledzą druk. dłonie kobiety odgarniają włosy z czoła dziewczynki, wciskają za ucho. oczy dziewczynki śledzą druk. dłonie kobiety poprawiają kaptur u płaszcza na ciele dziewczynki. oczy dziewczynki śledzą

- I co tak czytasz, co?
- To jest bardzo ciekawa książka, babciu - oczy dziewczynki śledzą druk. dłonie kobiety poprawiają włosy dziewczynki. oczy dziewczynki śledzą druk.

- Ale to tylko do jutra tak czytasz tę książkę. bo od jutra szkoła.
oczy dziewczynki przestają śledzić druk. oczy dziewczynki napotykają oczy kobiety, a potem ześlizgują się na szybę. pada deszcz.

*
Warszawa - Łowicz Głowny, piątek, wczesne godziny popołudniowe.

- a moja jaka!
- a moja za to jaka!
- a za to jaka moja wnuczka jest muzykalna! jak ona śpiewa! jak tańczy! i zapytasz, kto to tak śpiewa, wnuniu, a ona wie, że to Doda tak śpiewa.
- nono! a jaka moja!
- jaka?
- ostatnio mówi do mnie: babciu, ja się z nią bawić nie pójdę, bo ona mnie uderzyła.
- hoho, jaka...
- ja to widziałam. tamta ją uderzyła, a moja jej oddała.
- taka mała, a już tyle rozumie!

111, 9:34(=>smocza)

2009-10-09T01:24:00.000-07:00

wsiadam w sam środek rozmowy. wygląda na to, że ta sytuacja trwa już dobre dwa przystanki.

- A jak on ma na imię? - pyta on
- Miękki. Bo jest bardzo miękki - odpowiada ona, dotykając łapy na dowód i przytulając twarz do jego karku
- A może nazwałabyś go Wojtuś? - przymila się - On mi wygląda na Wojtusia. Wojtuś, choć do mnie na chwilę

chwila namysłu

- Dobrze, może być Kasia
- To może raczej Metard (Bóg mi świadkiem, jak bardzo chciałabym opisać sposób, w jaki to "t" u niego zabrzmiało, było jak papierowy lampion w chińskiej świątyni, który, poruszony wiatrem, otarł się o RT, ścianę ze zbitego lustra) to takie brudne imię.

(przyznaję, że może tam raczej było "trudne", ale zostawiam "brudne", przecież mam prawo niedosłyszeć o tej porze)

doroczne zmywanie szkieł

2009-10-01T07:42:00.000-07:00

Ale nie o tym chciałam wczoraj pisać.

Siadam pod pomnikiem Alexandra, bo gdy zajmuję miejsce opuszczone przez jego Uwagę, czuję przypływ niezrozumiałej energii, która pcha mnie do robienia całkowicie niesystemowych, nieodpowiedzialnych, to-nie-wypada rzeczy, które wychodzą mi, przewrotnie, na dobre. Na bardzo dobre.

Mogłabym uknuć spisek treści na temat poety, który zgubił swoje natchnienie i błądzi po mieście, majacząc z rozpaczy. W końcu, zrezygnowany, zagłodzony, wynędzniały, rzuca się na pierwszą lepszą robotę i oto –

jest

ale mogłoby to nie być wcale o natchnieniu. Mogłaby to być rzecz o matce, której zaginął syn. Dopóki się domaga od losu, dopóki robi wszystko to, czego spodziewalibyśmy się po matce, której zaginął syn, nic się nie dzieje. Ale w chwili totalnego zwątpienia wykorzystuje falę, która nadchodzi, kładzie się na niej – może nie ufnie, ale przynajmniej – bezwiednie, a fala ją unosi tuż pod keję, gdzie on leży zapity po nocy w portowym barze.

albo mogłoby to być o dzieciaku, który zgubił ołówek.

albo o Tobie, kiedy mnie zawieruszyłeś wśród partytur, pachnideł i szalików.

wszystko jedno. W gruncie rzeczy chodzi bowiem o to, że kiedy zmywałam sto pięćdziesiąt siedem kieliszków okraszona światłem neonu Kasablanka, a potem rozlewałam wino do stu pięćdziesięciu siedmiu kieliszków ochlapana różem neonu Kasablanka, a potem zmywałam sto pięćdziesiąt siedem kieliszków pod jazgotem neonu Kasablanka, zrozumiałam, dlaczego w którymś momencie w moim życiu urwała się tradycja Dorocznego Zmywania Szkła, w którym dokładnie momencie to się stało oraz co z tego wynika.

Przepis na Doroczne Zmywanie Szkła

ustawić dwie wielkie balie wypełnione w 2/3 wodą. pierwsza z prawej powinna być ciepła. pierwsza z lewej zimna. kolor balii nie ma znaczenia. do pierwszej balii z prawej dodajemy płynu do mycia naczyń, rozprowadzamy w wodzie dwukrotnym machnięciem ręki z lewej do prawej. za pierwszą balią z prawej strony rozkładamy na stole świeżo wyprane, pachnące proszkiem jak krochmalem ścierki do naczyń, dwie do trzech, w zależności od ilości naczyń. Należy przygotować większą ilość ścierek na zmianę.

szkło wyciągamy z kredensu i partiami układamy w balii z ciepłą wodą. słuchamy jak szkło ociera się o siebie, wydając cichutki pobrzęk przy każdym bujnięciu wody spowodowanym ruchem ręki świętujących. przecieramy gąbką. dokładnie. prawą ręką umyty przedmiot przekładamy do balii z zimną wodą, gdzie rzeczy układają się w warstwy. płukać należy pojedynczo, dokładnie. wyjmujemy z balii prawą ręką i ustawiamy na ścierkach – od najmniejszych do największych, seriami, kompletami. czekamy, aż szkło obcieknie, i ustawiamy je na półkach.

zaleca się jednoczesne wkładanie do balii z ciepłą wodą przedmiotów tej samej wielkości oraz o tej samej grubości szkła – kieliszki z kieliszkami, osobno do wina, osobno do wódki, osobno do szampana. osobno karafki.
przed ponownym ustawieniem szkła półki przetrzeć mokrą szmatką.

rzeczy potrzebne:

odrobina płynu do mycia naczyń
jedna balia z wodą ciepłą
jedna balia z wodą zimną
ścierki kuchenne minimum trzy, optymalnie sześć
kredens
stół
ojciec

uczynki miłosne względem ciała

2009-09-30T09:15:00.000-07:00

chorych nawiedzać. ostatnio zauważyłam ten fuckup - powinno być: chorych i samotnych. a może nawet samotnych i chorych. to też jest względem ciała.

w świecie, gdzie symulakra mają dowody osobiste, ba! nawet numery KRS, nie muszę już czuć zażenowania, gdy przypadkiem przyznaję się do przypisywania przedmiotom duszy. przedmiotom, a zwłaszcza lalkom i pomnikom, choć to zupełnie inna kategoria bytów. marionety i pomniki mają swój własny, nieprzystawalny do naszego, rodzaj samotności. i właśnie dlatego przykazanie "samotnych nawiedzać" (na wypadek, gdyby istniało)* wypełniam poprzez regularne podsiadywanie w miejscu, na które pada krótki wzrok bolesława, a właściwie aleksandra. alexandra.

jego przetasowania imion też nie są, jak mniemam, od czapy, tym bardziej, że alexander stoi tam nie dość, że samotny, to jeszcze łysy. najbardziej przeszkadza mi to, że zaklęto go akurat w tym momencie, gdy pilnie przypatrywał się czemuś, co być może nawet nie było chwilowe, a jednak przemijające. potem to coś beztrosko wyparowało z tygla czasu i zostawiło alexandra w pozycji wówczas prawdopodobnie uzasadnionej, ale dziś - właściwie, nie bójmy się tego słowa, idiotycznej.

żal mi go. dlatego siadam tam, gdzie pada jego spojrzenie, pomiędzy tandemami młodych ciał, i monoklami ciał starych, żeby go uzasadnić. jeśli chodzi o marionety i pomniki, to by było na tyle.

według tego samego schematu należy odbywać nawiedzanie samotnych o zbliżonej do nas formie bytu. tych, których nie tylko nikt nie zaklął w wieczność, ale których co noc budzi pożądanie takiego zaklęcia. oprócz zajęcia miejsca, w które się uporczywie wpatrują, należy także podjąć trud rozmowy.

właściwie tylko początku rozmowy, bo potem to już samo leci. jak odkręcanie kurka z wodą. albo z winem.

marianna znów

2009-09-28T02:33:00.000-07:00

budzi mnie skręcona w powróz jęku na kafelkach regularnym jak tykanie zegara rozpadem na żołądek przełyk i struny głosowe (a pisząc to, myślę, czy to jest dobra kolejność – i nie korzystam tu z wiedzy a priori, siedząc pod kołdrą wydaję z siebie cichutki dźwięk a potem przełykam cichutki dźwięk a potem przełykam i zastanawiam się, co jest niżej) aplikuje mi go za pomocą podkręcającej się samoistnie kroplówki, mącąc i tak dość czarną toń snu nagle

wbija mi czekan gdzieś w okolicy zrostu siedmiu żeber z lewej i siedmiu z prawej strony (a pisząc to, myślę, ilu dokładnie – i nie korzystam tu z wiedzy a priori, wsuwam rękę pod kołdrę i liczę, ile ich się zrosło w tym miejscu, w którym ona wbija mi czekan) i opierając się całym ciężarem ciała (nie miej jej tego za złe – tak właśnie człowiek się opiera, gdy wisi nad przepaścią) próbuje się wydostać na grań ściągając mnie nisko nisko niżej. nie odcina się liny ale

popełniła błąd założywszy, że ja jeszcze mam ciało – odmarzają mi dłonie stopy robią się czarne do łokci do bioder jestem kadłubkiem ale to by jej wystarczyło więc czernieje mi także centrum krocze brzuch i serce aż po samą szyję (gdzie są struny głosowe i to miejsce, które tak lubi całować, podczas powrotów z Końca) a wszystko to tylko po to, by jak najdłużej ochronić mózg, jak najdłużej pozwolić mu pracować, całe ciało składa się w ofierze, by mógł do końca być szarym galaretowatym żałosnym trzęsącym się impulsem elektrycznym, w przeciwnym razie grozi ci utrata wyników pracy

jak dobrze jak to dobrze się składa myślę nienawidzę boję się boję to są akurat verba - dzięki temu są rozciągłe w czasie i choć nie pamiętasz początku mają swój koniec kiedyś na pewno mają swój koniec ale dziś możesz mi zaufać

nie usłyszysz nawet ryku koguta za przepierzeniem świtu jeśli zatkasz sobie kołdrą uszy, a jeśli zatkasz usta

sezon na sezony

2009-09-24T11:56:00.000-07:00

Mógłby to być piękny Dzień, z przyszłości przebiegający do zwartego szeregu dni minionych po karmelowej nitce liczydła.

Mogłaby rozpostrzeć parasol dobrego nastroju nad swoim cieniem. Skoro tak czy inaczej zamierzała dogonić pięknego Dnia (aby choć raz skrobnąć mu marchewkę), spełniłaby tym samym przynajmniej jeden dobry uczynek: byliby razem - Dzień i Cień.

Trzeba Ci wiedzieć, że w pudełku, z którego wyjęłam ją o świcie, jeden dobry uczynek stanowi absolutne minimum, by móc w ogóle pomyśleć o śnie.
--------------------------------------------------------------
Sen o pięknym Dniu

piękny Dzień piękny Dzień piękny Dzień

- Czy jestem w tym śnie szczupła?
- Czy szczupła! Co za pytanie! Ba! Jesteś wręcz LAKONICZNA W SWOJEJ MATERIALNOŚCI. Jesteś w nim zmorą histopatologów, boginią hut szkła, ciekłym azotem w warunkach pokojowych! Ale nie wiem, czy ten stan się długo utrzyma: mówiąc szczerze, widzę na horyzoncie... czy to możliwe [mruczy, przecierając binokle rąbkiem płaszcza] kto wie, może to i dysplazja.
- Eksplozja? [powstrzymując łzy]
- Trudno się dziwić, Droga, wskazówka za wskazówką na przyjęcie chodzi, trzeba się będzie z tym jakoś pogodzić.
---------------------------------------------------------------

Nie mogła więc zasnąć. Kręciła się z kąta w kąt, jak wiatr w stodole, aż w końcu wyszła z siebie, by brodzić po opustoszałych polach.

- Żyjemy na ściernisku idei... [wyraźnie słyszałam jej głos pomimo natarczywego szelestu kartek]
- Ale powiesz tak, i to nic nie zmieni. To znaczy: oni wszyscy niby wiedzą, co to ściernisko (a jeśli nawet nie wiedzą, wpiszą to w google i już będą wiedzieli), potrafią podać całkiem gładką definicję ścierniska, może nawet wypowiedzianą pełnym zdaniem i z dystyngowaną intonacją, ale - miej litość - kto w dzisiejszych czasach naprawdę rozumie, czym jest ściernisko?
- Masz na myśli...
- Właśnie taką sytuację, że ty mówisz:

ściernisko

a ich już, już swędzą kostki od zadrapań na skórze
i przestrzaszają się OCH nie na żarty, gdy skowronki wylatują im niemal spod stóp!

- Niewielu jest dziś takich.
- Ot co, Droga, nic trafniejszego: niewielu jest dziś takich! Wymyśl jakąś aktualniejszą metaforę.
- Może... że żyjemy pośród SPAM-u idei?
--------------------------------------------------------------------------

Mógłby to być piękny Dzień, z przyszłości przebiegający do zwartego szeregu dni minionych po karmelowej nitce liczydła. Ba! Mogłaby Go nawet dogonić, skrobnąć mu marchewkę, a potem niby przypadkiem przewrócić się z nim prosto w rów, po brzegi wypełniony pomysłami na wspólny wieczór pod osypującym się z nieba tynkiem gwiazd!

ale tak się nie stało. nie pytaj mnie dlaczego, nie wiem.

najwyraźniej nadchodzi już sezon na sezony, czyli czas, w którym głównym posiłkiem jest fabułka z masłem, i to w wersji nie buffa już nawet, a seria.

dziadek w kartonach

2009-09-22T07:39:00.000-07:00

Jesień złowieszczy swoje nadejście, wydymając firankę w moim niepokoju pośród Saskiej Kępy. Smolisty kocur z błękitną - dla niepoznaki - kokardką wskakuje na zewnętrzny parapet i przymilcza się do dłoni, którą wystawia Marianna, by zaczerpnąć nieco chłodu. Chwilę później, dławiąc się powstrzymywanym śmiechem, nakłada mi go pędzlem na policzki.

- Dawaj, wstajemy.

Podróżowanie samochodem z klimatyzacją ma jedną niewątpliwą zaletę: uniemożliwia przemieszczanie się w przestrzeni. Tak. A może raczej: czyni je niemożliwym, sprawia, że gdy u celu podróży uchylasz drzwi, czujesz na skórze zupełnie inną rzeczywistość niż ta, z której wyjeżdżałeś. Podróż przestaje być podróżą, jest modulacją "z" "do", z malowniczą pustką krajobrazów pomiędzy tonacjami; pustką widoków zaokiennych, które są Ci obce, bo nie wgryzają ci się w skórę, nie wciskają w nozdrza, nie drżą w uchu. Pozostajesz wobec nich, a może raczej: im, bezczelnie obojętny. Jedź sobie, gdzie chcesz.

W fotoplastykonie samochodu słuchamy bałkańskiej muzyki i udajemy, że to też jest w porządku. A pamiętasz, tato, jak wyjechaliśmy pewnego razu w góry i postanowiliśmy po dłużących się rozmowach w końcu przestać kłamać: opuściliśmy szyby, włączyliśmy orkiestrę mikołajową i zwolniliśmy, aż nam zgłupiał prędkościomierz? Toczymy niezwykle poważne rozmowy o życiu moich nieco doroślejszych rówieśników, a zaznaczyć należy, że "nieco doroślejsi" nie znaczy nic ponadto, że bardziej gorzcy i częściej wygłaszający pretensje. Słusznie zauważasz, że ich rozmowa też jest kłamstwem w tej przestrzeni - łąka, którą przecinamy z furkotem, zagłuszyłaby nasze słowa, gdyby jej tylko na to pozwolić.

Uchylamy drzwi w pełnym mroku, wyciągam stopę i dotykam ciemności, która zaraz wpełza mi pod ubranie z poszumem potoku: jesteś. Jestem.

Dziwią się, że nie chcemy z nimi oszukiwać. Zabieram Mariannę i idziemy topić się w słońcu i strumieniu, w strumieniu słońca, w słońcu strumienia, przytykamy nos do świeżo ściętych klocków olszyny i zstępując ze wzgórza wchodzimy w miasto.

- Kupi pan za dwa złote?
- Pokaż, chłopcze, co tam masz. Ale to dla dzieci jest.
- Książka jak książka.
- O, patrz: napisano - siedem lat. Kto mi to kupi? Wezmę toto i będzie leżało w kufrach - o
(tu pokazuje ręką na kartony stojące nieopodal, pełne niemieckich albumów o niczym, Wenn jemand krank ist in der Familie, kogo to obchodzi)
- No to chociaż złoty pięćdziesiąt...

Chciałoby się, żeby w całej tej scenie chłopiec proszący kupca był obdarty, a kupiec - wyższy o połowę i palący, na przykład, cygaro. Ale chłopiec wygląda lepiej od przeciętnego mieszkańca tego miasta, kupiec zaś - gorzej, przy czym - komicznie; Zdaje się, że taka jest poetyka tych targów, tak właśnie ma być: jak clowni, w za szerokich wojskowych czy łowczych spodniach, w czerwonej bawarskiej kamizelce, z napoleońskim nakryciem głowy. Dewizka bez zegarka, lub królik na dewizce; Zegarek z kukułką w kieszeni, baletki zamiast butów, pawi piuropusz przyklejony do paznokci. A na każdym stoisku, co też jest nazwą na wyrost, bo nie jest stoiskiem rozpostarte brudne prześcieradło lub stolik z oderwanym kółkiem (kiedyś, wiem to, lśnił zdrowym drewnem, a kobieta przepasana błękitną wstążką stawiała na nim ciastka i herbatę, zaciskam powieki) - jak w warsztacie kuglarza: kolonie przedmiotów pozbawionych przyczyny.

Nie wiem, po co chłopcu złoty pięćdziesiąt, ale właśnie o tylko tyle prosi, w dziwnym przypływie rozrzewnienia mam ochotę wyciągnąć je z kieszeni i zapłacić, ale wszystko mnie w tym rynku odciąga od dobra.

Obok, na ławce, siedzi kobieta o obojętnym spojrzeniu, ubrana też nieco nietak, jakby przed chwilą wyszła z pobliskiego kościoła, na stoliku drewnianym przed sobą (kiedyś, wiem to, lśnił zdrowym... zaciskam powieki) ma dokładnie trzy przedmioty: maleńką klepsydrę, nożyczki i poroże, z czego to ostatnie umieściła na dolnej półce (jako mniej ważne czy może - zawadzające jej, gdy spróbowała się oprzeć). Dwa kroki w lewo cały arsenał łyżeczek z herbami miast i miasteczek na zachód i południe od centrum rynku, obok - armia białych, porcelanowych kufli z błękitnym nadrukiem, przedstawiającym ludzi, którzy mówią w niezrozumiałym, twardym języku. Po piętnastu minutach w tym śmietnisku taniej pamięci staję jak wryta.

- Matko boska, rożek angielski - i od razu wyciągam do niego swoje lepkie łapska, dobre, lepkie łapska, które ratują kurczę od samotnej śmierci wśród cierni.
- Dziecinko, nie dotykaj tego rączkami, bo to jest kurewsko drogie.
- Skoro pan wie, ile to kosztuje - mówię, a głos mi się łamie, Ty idiotko, szepcze Marianna - to dlaczego pan to kładzie na klapach?
- A na czym mam, haha, kłaść? - pyta kupiec i zakłada swoje złe, brudne łapska pod śmierdzące pachy - na ziemi? Żeby mi tacy ludzie jak pani podeptali?

Płaczę. Idiotka - syczy Marianna.

A potem idziemy wąskimi uliczkami pośród porzuconych jak zabawki w olejnych ogrodach lukrowanych domków z wysokimi, martwymi oknami, ogrodzonych żywopłotem ze światłocienia, i widzę, że Marianna też płacze, że mogłybyśmy przecież odkupić ten świat za bezcen. Odkupić dziadka w kartonach, co prawda nie naszego, a jednak dziadka, za bezcen.

- Ale chwilowo nawet tego nie mamy, prawda?

Marianna kiwa spuszczoną głową.

[a w nocy śni mi się, że jestem seryjnym mordercą, czy może kimś na kształt sekretarki seryjnego mordercy, odwalam za niego kawał czarnej roboty: on porywa w pociągach i na stacjach kolejowych samotnych podróżnych, a potem ja gotuję ich w ogromnym kotle ustawionym pomiędzy torami. mieszam drewnianą łychą od brzegu do brzegu podbierając co chwila trochę czarnej mazi z dna - sprawdzam, czy już się rozpuściły wszystkie fragmenty płaszcza]

uzdrowiskowy dancing

2009-09-22T03:56:00.000-07:00

wiesz gdy posuwamy się po parkiecie
czuję mam taki ciężki
życiorys twardy nabrzmiały w trzech
podpunktach chciała mnie
wykorzystać te twoje włochy jak
hetera żarła moją swobodę modliszka twoje
szyjsko moje myśli sny plany mapy żuła
trawiła wydalała a potem chorowała na brzuch
ciągle boli mnie boli mówiła a potem
na twoich udach taka czelność wyobraź

sobie śmierć jakby nie była
mi nic winna

cytologia

2009-09-16T10:51:00.001-07:00

kierunek w badaniach nad literaturą, zajmujący się ustalaniem, co kto od kogo podłapał.

ojciec

2009-09-13T11:11:00.000-07:00

nakładam kolejne warstwy fioletu
czerwień szarość i zachwyt taki
z miękkiego materiału dlaczego nie jesteś
tato

anse kabanse szemrane romanse

2009-09-12T08:05:00.000-07:00

- no, to musimy ustalić jakąś wspólną wersję.
- nie wiem, może, że "nic między nami nie było"?
- ale to wiarygodne jest?
- no nie wiem, spróbujmy - weź to powiedz...
- poczekaj, poczekaj. a przypadkiem nie "niczego"?
- niczego, może. "niczego między nami nie było". jakoś głupio.
- głupio-niegłupio, powiedz.
- sam sobie powiedz.
- a Asnyk nie napisał takiego wiersza? "Między nami nic nie było..."
- może i napisał, jebać Asnyka. no to na trzy cztery: ...

między nami nic nie było

- sztywno trochę, weź tak z większą emfazą następnym razem.

_________________________________________________________
*wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób i zdarzeń jest przypadkowe.

malinowe na tarcie

2009-09-11T04:20:00.000-07:00

wiesz zaraz skończę
studia weź mnie i otwórz
mój indeks mam z historii literatury
same piątki przez wszystkie epoki
nurty prądy a ponadto z edytorstwa także umiem

korygować wszystkie fakapy złe końcówki i związki
frazeologiczne dlatego też zajmuję się
poezją jestem

nie uwierzysz zajebiście
sprawna językowo weź mnie
na stronie złap
za słówka a nawet trzymaj
za słowo to
i owo skoro
daję

Drogi B.,

2009-09-10T09:27:00.000-07:00

nie mogłeś mnie tam wczoraj widzieć - byłam wówczas na wysokiej połoninie, na Gocławiu, przekonałam się, że trzy przystanki od mojego magicznego domu jest koniec świata, na którym mieszka właściciel mojego mieszkania. I na początku chciałam go nienawidzić i bluzgać, bo było potwornie daleko...

i idę, i idę, pachnie botwinką, patrzę w lewo - pole dojrzałych buraków, przede mną światło - maryjka biało-błękitna z aureoliną zaplątaną z lampek jak gniazdem jaskółki, w końcu dom. Dzwonię. Podchodzi do furtki: to jest taki piesek, ale on pani nic nie zrobi. I ten labrador przy moich kolanach, myślę sobie - nie mogę się złościć. Dochodzimy do ganku, Ja przepraszam panią, że nie zapraszam do środka, ale ja mieszkam sam i mam taki okropny bałagan... I ten labrador, i ta ciemność, i on przelicza pieniądze, biorę odkurzacz, Tu rączkę urwałem, taki mam, widzi pani, talent... do czego się zabiorę, to psuję. Idziemy do bramy z powrotem, naprawdę przepraszam, że nie zapraszam do środka. I już idę dalej, trzaska furtka: a jak się w ogóle mieszka? bardzo przyjemnie, bardzo sympatycznie, mówię.

I mi ta ciemność staje w gardle i w oczach. Odkurzacz jest ciężki, ale nie aż tak.

Wracam do mieszkania, Dorota maluje w korytarzu Kuszenie Adama, opowiadam o tym, mój szanowny współlokator jednym okiem na mnie, drugim w notatki z filozofii zerkając, bo jutro egzamin ma z historii, bardzo poważny, po krótkiej pauzie przekłada podręcznik na drugi koniec biurka, mówi: Haha, tylko on, haha, i pies, haha, tylko on i pies, brzmi jak tytuł przygodowego filmu.

ryby i dzieci

2009-09-06T02:05:00.000-07:00

dzieci i welonki nie mają
głosu oprócz tych z haczykami i
tych na wenflonach
bo zawsze się wysłucha
złotego życzenia ostatniej rybki
a czasem nawet coś
tknie i wrzuci się
do rzeki
z powrotem

biwak

2009-09-05T03:00:00.000-07:00

czyham pomiędzy namiotami uchylonych tomików
na pierwsze znaczenie świtu ale to prawdziwe
bez namysłu które przyniesie ślina
na język

zakochiwanie się jest wysoce niepraktyczne

2009-08-30T13:12:00.000-07:00

czasem przechodzi po plecach taki wieczór, że zdanie kreśli się pięć razy. i od wielkiej litery do kropki wyrastają kostropate garby po których idą, skacząc Znaczenia.

W Krainie Pod Kreską snuję się bezproduktywnie, zlizuję z drzew ibidem, zrywam najświeższe listki ad vocem i udaję sama przed sobą, że nic z tego nie wynika.

ale przechodzi po plecach taki wieczór, gdy staje się nad wyszorowanym do białości emaliowanym garnkiem i wrzuca się, po trochu, po odrobinie, odważa, warzy i rozważa.

i martwi mnie, że nagła zmiana - że mogę to w końcu zrobić! przez dobrych kilka miesięcy wiłamsiękręciłamsięzapierałamnienienie, bo muszę jeszcze raz dotknąć, muszę jeszcze raz spojrzeć, jeszcze raz spróbować.

ale przechodzi po plecach taki wieczór, gdy jest mi wszystko jedno, gdy się ten zmysłowy świat wyjaławia, gdy ręce wkładam do kieszeni, usta zbieram w ciup i nawet! zamykam powieki.

schowałam głęboko aparat. nie udało się zrobić portretu. a taka byłam zakochana.

don't you worry, life is easy

2009-08-09T02:52:00.000-07:00

- coś z nim jest nie tak, prawda? ma chyba nieproporcjonalnie duże dłonie...
- w ogóle jest dużym chłopcem - mówię, przytulając się do konaru jego prawego ramienia. dłonią zahaczyłam o pajęczynę. zamknęłam oczy.

wegetujemy w cieniu olbrzymów, którzy odchodzą polną drogą do swoich spraw, noga za nogą, jeden za drugim. rośną wokół mnie wzgórza książek, które napisali, których są bohaterami, które im dedykowano, kładę się pomiędzy nimi i wdycham wiatr, który błąka się w dolinie. żaden z ludzi, z którymi pijam herbaty, których trzymam za dłonie patrząc w dół na rzekę, nie pachnie w ten sposób. założyłam zeszyt, w jakim kiedyś moje rówieśniczki wklejałyby wycięte z prasy portrety sławnych aktorów; fotosy, które tam umieszczam, mają czarne tła i białe, skąpe napisy z ośmioma cyframi i półpauzą w środku.

jesteśmy tym trochę przybici - bo olbrzymowie byli nam bardzo potrzebni. podawali z najwyższych półek rzeczy, których nie mogliśmy nawet zobaczyć, stawali na palcach, by określić dalszy kierunek marszu, głaskali nas po głowach, gdy było nam bardzo smutno, a przede wszystkim - siadywali w progu, żebyśmy mogli się nimi zachwycać: wielcy, potężni, milczący i dobrzy.

Żyjemy w epoce cieni olbrzymów i nie mam im za złe, że odchodzą. Musimy w końcu zacząć myśleć na własny rachunek.

potem przeszłyśmy nad Wisłę i z miejsca, gdzie jawisła wystawia leżaki, zobaczyłam pekin pomiędzy ramionami pomnika saperów: wnętrze betonowego kwiatu.

bardzo stare, w ramach rozgrzebywania archiwum

2009-07-28T05:40:00.001-07:00

zakupiłam dziś nową osobowość. zapakowano mi ją w feeryczne torby foliowe, na które ekspedientka z naturalnym blurem w oczach mówiła po krakowsku: woreczki. Idę więc z tymi woreczkami, dla pewności zaciskając palce na ich szeleszczących szelkach. Jest nam dobrze razem. Wiem, że się polubimy.

I zaraz widzę zmiany- świat postrzegam ostrzej i śmielej, sprawy pogmatwane spontanicznie znajdują swoje ścieżki. Zamiast robić wielki łuk strzelniczy, z którego można by zastrzelić najwytrwalszego nawet maniaka zakupów w sklepach z odzieżą mniej lub bardziej tanią, ale zawsze zachodnią, odnalazłam w śreżodze kojąco ciemny, podziemnie oślizgły tunel, który bezpiecznie poprowadził mnie aż na peron.

Na torach coś właśnie się pali- jakaś szmata, przypuszczam, tyle na tym świecie szmat do spalenia- pomyślałam i zapałałam rządzą przyniesienia tu swoich starych szmat, dorzucenia do tego ledwie tlącego się ogniska- niech się niesie w świat wieść, że kupiłam nową osobowość! Pomimo kłującego w oczy dymu spostrzegłam, że wszyscy oprócz mnie skupili wzrok gdzie indziej- zamiast ratować Ursus Północny od zagłady, wlepili wzrok w moje feeryczne woreczki. Oni już wiedzą. Nie doceniałam ludzkości, myślę.

W pociągu SKM nie omieszkałam się rozsiąść, jak na wielką postać przystało- ja na jednym krzesełku, moja nowa osobowość- na drugim. Pozwoliła mi trochę od siebie odsapnąć i popodliczać tę- och, jakże korzystną- transakcję. Ze zdumieniem spostrzegłam, jak tanio ją kupiłam- kilka kolorowych papierków z nadętym bufonem, które mogłabym przecież zamienić na kupkę metalu w postaci roweru albo nowy czajnik. Na siedzeniu obok moja nowa osobowość rozchyliła woreczek, by pan na przeciwnym siedzeniu mógł jej zajrzeć do środka. Nie omieszkał. Z wypiekami zażenowania na twarzy schwyciłam ją za uszy i wywlekłam na zewnątrz, wyrzucając jej pod nosem:
Tania dziwka.

Och, jakże szybko zauważam efekty. Pan wręczający mi ulotkę zalotnie zagląda mi w oczy.

Na szczęście dla Boga otrzymałam od niego rzęsy, by w takich sytuacjach móc je spuścić- w przeciwnym razie cały ziemski padół zakleiłby się od grzechu i żaden Bóg już nie byłby mu potrzebny.

Tumultdzikawrzawa, czyli Tegucigalpa w akcji- pstrokate małpiszony udają, że tańczą tradycyjnie i w takichż strojach. Panny z wózkami- miernie ubrane- żują gumę i gapią się. W centrum Warszawy dużo trudniej im zauważyć moją nową osobowość. Pstrokacizna łudzi.

Kilka kroków dalej napotykam na grupkę ludzi rozsiądniętych bezładnie na ziemi. Jeden z nich trzyma wymiętą kartkę wyrwaną z zeszytu, na niej napisane koślawo:

SZUKAMY ORYGINALNYCH LUDZI

jeden w drugiego ubrany na czarno i z czarnymi, długimi włosami. Ich kobiety podobnie. trwała ondulacja niezadowolenia na twarzach i ciężkie buty, żeby broń boże nie(!) oderwać się od ziemi.

Ale ta fraza niepokojąco wżarła się w mój jakże wyzwolony umysł... przystanęłam w kolejce po "zseremiszynkąłagodnieczosnkowywarzywabezcebuliczterydziesięć" i rozglądam się dookoła, nie mniej łapczywie niż dotąd. Wyceniam każdego z Was, którzy mnie mijacie: marynarka - 270 zł, spodenki krótkie z h&m - 348zł, o! ta Pani o siebie nie zadbała! ale jakie ma okulary! będzie ze trzysta, buty z noskiem - 256zł, rajstopy ze wzorkiem - 49zł... jeden za drugą, trzecia za czwartym pięćsetnym tysiącznym... i nikt nie spojrzał na nikogo obok. Idą wszyscy i NIKT NIKOGO NIE LUSTRUJE, nikt nikogo nie podlicza, nikt nie widzi, że szaliczek pasuje do spodenek, że gustowny paseczek, że torebka - łezka. Wszyscy mają zbliżony kierunek i patrzą tam gdzieś- daleko, kiedy obok nich tyle feerycznych ubrań... i wtedy pomyślałam sobie: jak to dobrze, że tu jestem - akurat teraz, kiedy nikt na nich nie patrzy i nikt nie docenia, że moje podliczanie w przejściu pod rotundą jest niczym brewiarz, że każdy człowiek na ziemi powinien mieć OBOWIĄZEK pięciominutowego dziennego lustrowania ubioru swoich współprzechodniów, wtedy mielibyśmy pewność, że zostaniemy dostrzeżeni.

Kanapka skapnęła mi sosem na woreczek z górną częścią mojej nowej osobowości. Próbowałam znaleźć wolną rękę, którą mogłabym wytrzeć tę zmazę - jakże szybko nastałą! Toż ona jeszcze nie gotowa! Ludzie w metrze patrzą, jak się szamocę z tymi torbami, jak wyginam, by uratować woreczek, by uratować osobowość.

I nikt się nie ruszy.

Od dziś nie spojrzę Wam w oczy. Zdziwilibyście się.

Swoją drogą - czy nie wydaje wam się znaczące, że frazy:

"Dżinsy firmy lee cooper"

i
"mam to w dupie"

rymują się?

dźwiękoszczelna kabina telefoniczna

2009-07-24T13:56:00.000-07:00

I
wyjeżdżam od biura kultury bramą przy willi foksal - na foksal. dwóch mężczyzn po pięćdziesiątce, oddaleni od siebie o 3 metry. zwróceni do siebie twarzami. mówią coś. jestem przekonana, że rozmawiają, bo kwestie każdego z nich padają mniej więcej w pauzie drugiego. ale tylko mniej więcej. ich twarze nie zdradzają złych emocji. nie kłócą się. podjeżdżam na odległość dziesięciu metrów i dopiero wtedy dostrzegam komórki przytknięte do ucha, connecting people. oni też zwracają na mnie uwagę, uśmiechają się, jestem jeszcze jednym elementem, z którego ich mózg w pocie czoła skleja rzeczywistość.

II
siedzimy na przystanku od dłuższej chwili, nie odzywamy się ani słowem. jest nas tylko dwoje. autobusu nie widać, jest ciemno, patrzę tępo przed siebie, choć planowałam się przecież otwierać na ludzi. nagle on się odzywa:
- Cześć!
ze zdziwieniem odwracam się w jego stronę, rozglądam się dookoła - nie, przecież jesteśmy tu sami. nabieram powietrza...
- Słuchaj! Mógłbyś po mnie wyjechać na przystanek...

zauważam słuchawkę. czerwienieją mi uszy. kolejny raz dziękuję Bogu, że poskąpił mi refleksu.

III
czekam na tramwaj, nie wzięłam z mieszkania książki, dzwonię do mamy. z naprzeciwka nadchodzi nie widziany od dwóch lat dawny przyjaciel, więc mamo, muszę kończyć... - nie działa. Podjeżdża tramwaj, na migi dajemy sobie znaki, że jedziemy tym samym, w słuchawce ciągnie się nitka opowieści o wczoraj. uśmiecham się do niego znacząco, czekam na właściwy moment i rozłączam się po krótkim "oddzwonię".

- Skoro przejechałem już swój przystanek...

IV
jadam w barze mlecznym. wróciłam do dobrej tradycji z pierwszego roku. młodzi piękni garniturowi jadają samotnie ziemniaki z surówką, a że stołów jest mało, że zawsze trzeba się do kogoś dosiąść...

w barze jest kilkoro wariatów - stałych bywalców, którzy mamroczą coś do siebie, przenosząc talerz z jednego miejsca w drugie, od okienka do blatu przy ścianie, od stolika do zwrotu naczyń... są starzy i brzydcy i dziwnie ubrani, i pochyleni nad tym talerzem, i wszyscy się odsuwają gdy tamci chcą przejść.

dzisiaj mijała mnie jedna z nich, usłyszałam
- Nikt, nikt mnie nie zaprosi do stołu

V
wchodzę w bramę tuż za dziewczyną w ładnie przystrzyżonych włosach. niesie w ręku obiad, zaczyna śpiewać, cieszę się, gdy ludzie śpiewają na ulicy jak ja. dochodzi właśnie do połowy refrenu, gdy mijam ją z uśmiechem, a ona na chwilę tylko urywa melodię, a potem zaczyna dwa razy głośniej, pochylając się w moją stronę. trudno pokazać język, gdy się śpiewa.

VI
Częstochowa. do szczęśliwie przed chwilą opróżnionego przedziału ładuje się filuterny siwy pan:

- Ile tu wolnych miejsc, powiedzcie panie?

Po chwili wygrzebuje z plecaczka komórkę:

- Grażynko! Melduję, że godzina piąta cztery ruszyłem z Częstochowy. Słucham? W ogóle... nie słyszę cię. Możesz głośniej? - coraz bardziej załamany mówi w końcu - wybacz mi, Grażynko, nie rozumiem słów... - i rozłącza się.

Potem następuje tyrada dotycząca niedogodności związanych z korzystaniem z przenośnego telefonu, choć przecież on dzwoni tylko do Warszawy. Po chwili zmiana tematu.

- Przyznać muszę, że choć w Częstochowie byłem już po raz trzeci, dopiero dziś doceniłem urok tego miasta: dworzec... architektura wnętrz, ogólnie!
- Zwłaszcza rzeźby w alei Marii Panny
- Och, piękne.
- A widział Pan tę dziewczynę przy fontannie?
- Powiada pani: wiewiórkę?! Nie, nie widziałem.

VII
letnie kino, w trakcie pokazu zaczyna siąpić deszcz, stopniowo cała publiczność przenosi się pod arkady. pomiędzy publicznością a ekranem, na którym nieprzerwanie wyświetlany jest obraz, tworzy się szeroki pas opuszczonych krzeseł i leżaków, które - zostawione na pastwę żywiołu przesuwają się z potwornym rumorem, przewracają się, zgrzytają - każde w swoim tempie i z jakimś ustalonym natężeniem. Co jakiś czas przewraca się szklanka po piwie lub butelka, ostatni widzowie próbują się schronić, przesuwamy krzesła, by zrobić im miejsce. jestem zachwycona.

- Niesamowite! Jak jakaś współczesna symfonia, słyszysz? Jakby stroiła się orkiestra - bez instrumentów, same krzesła i pulpity - mówię do Kasi ze śmiechem.

- ĆŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚŚ - syczy z naganą siedząca z prawej Czarna Nieznajoma.

Patrzę w ekran. Aktorzy milczą.

epilog

w ostatniej, bardzo długiej scenie, główny bohater zostaje zamordowany w hotelowym pokoju, ale kamera nie pokazuje tej sceny, tylko to, co dzieje się na zewnątrz. nie mogłyśmy tego później zinterpretować, czy on popełnił samobójstwo, czy ktoś go tego życia pozbawił, spierałyśmy się o to na milczącym przystanku, w milczącym autobusie, na milczącym moście. zdało nam się, że to taka kompozycja otwarta, ależ ten reżyser nabudował znaczenia... potem Kasia doczytuje w internecie, że kamera owszem, nie pokazuje wnętrza, ale w tej scenie słychać trzask otwieranych i zamykanych przez mordercę drzwi, stąd dla wszystkich, którzy oglądali film w lepszych warunkach, zamknięcie akcji jest oczywiste, stąd i znaczenie śmierci - jedno.

Straciłam drugie.

tak nisko, że prawie w szaleństwo

2009-07-19T01:32:00.000-07:00

najpierw zrywam się z łóżka. przechylam się na bok, stawiam stopy prosto w kałużę. w nocy musiało bardzo padać. znów nas zalało, mademoiselle. otwieram oczy. Oskar kurczowo trzyma się pazurkami żyrandola i przechyla głowę. patrzę, jak z jego wąziutkiego ogona powoli opada piórko – kołysze się na boki tak, jak się rysuje bożonarodzeniowy świerk, przygotowuje się do roli łódki, która przypadnie mu w udziale, gdy w końcu dotknie miękkiej i napiętej – dokładnie tak samo, jak ono – tafli wody. plums.

jest ciemno - znak, że chmury nie rozbiegły się po katastrofie i gdy otworzę okno, do pokoju wbiegnie ogród w przemoczonej, zimnej sukni rozedrganej od śmiechu skłębionego w pierzastych ciałach obcych ptaków. Oskar przypatruje się im zawsze ze szczególnym podziwem i niepokojem, głowę trzyma prosto, wiem, że dokonuje wyboru.

znów śnił mi się teatr.

podchodzę do parapetów, nieprzytomnym jeszcze okiem oceniam straty – zrzucona wczoraj balowa sukienka musiała, oczywiście, solidnie nasiąknąć i teraz leży na dnie jak pewna dziewczyna z sąsiedztwa, tiulowe halki nie zdążyły nabrać powietrza w usta, tylko welon unosi się na powierzchni, porusza się od fali moich kroków to w lewo, to w prawo. gdybyś naprawdę tego chciała, to by się zdarzyło. łatwiej powiedzieć.

zerkam na linię horyzontu – w parku wylało jezioro, widzę chlapiący na boki z radości ogon heraklita. w ogrodzie wylewają wiadrami wodę do potoków z maleńkich norek pod drzewami. biedactwa.

dlatego właśnie uważam, że ptaki są wyżej postawione w hierarchii zwierząt. staram się spojrzeć na Oskara z największą dostępną mi pogardą, szkoda, że przez pióra nie widać, jak się czerwieni.

czy jest coś boleśniejszego niż patrzeć na człowieka, który stał się dobry, błyskotliwy, szarmancki i gdzieś tam na końcu szczęśliwy, dopiero po opuszczeniu twojego królestwa? straciłam w ten sposób dwóch mężczyzn. jeden z nich znów przyjdzie dziś ratować nas przed powodzią, bo na powrót mieści się to w jego definicji człowieczeństwa – zwracać na nas uwagę, boleśnie współodczuwać nasze porażki, kiwać głową ze zrozumieniem.

Nienawidzę ich powiada Oskar przekrzywiając głowę. ląduje mi na ramieniu i szczypie dziobem w ucho.

.

2009-07-13T23:35:00.000-07:00

przechodziłam wczoraj obok nieba:
NAUKA LATANIA - 3,50
NA WYNOS TYLKO Z WŁASNYM NACZYNIEM

tożsamotność

2009-07-13T22:38:00.000-07:00

Ja, Mi, Mnie i Mną
legitymują się tożsamymi paszportami

podróże metrami susami
między stulicami
znaki szczególne ustami
płaszczami włosami parasolami

imię ojca sugusami
a mi?

co nowego kupiłam
nóż nie trzeba więcej
teraz się samo
tnie

zwyczaje o samej godzinie
wieczorami zaprawdę warto
rozmawiać
- co u ciebie, mamo?
- toż samo.

(na ostatniej stronie - kogo poinformować.
ołówkiem)

noc. rozmowy z Marianną

2009-07-01T15:27:00.000-07:00

noc. marianna siedzi, a właściwie kuli się na przeciwko, jest skręcona jak precel, jak wyjęty z pralki ręcznik. jest też chyba tak samo mokra - nie wiem, nie dała się dotknąć. jechałam tu przez pół miasta, w tramwaju dziewczyna zgubiła bilet i nie mogła znaleźć w torebce. kanar stał nad nią trzy minuty, nogi rozstawione na szerokość bioder.

I

- Możesz spróbować o tym opowiedzieć? Da się to na pewno jakoś ładnie...
- Na pewno się da.

przekładam w milczeniu cukierniczkę, zrzucam na podłogę kryształki, tłuką się z hukiem

- Masz tyle ładnych literek. Na przykład "k" Twoje - ma takie spektakularne zawijasy, jakby to pisał Mucha co najmniej. Mogłabyś to wykorzystać
- Mogłabym - odpowiada spokojnie Marianna i zaciąga się dymem - jest tyle odpowiednich słów na opisanie końca:

kraniec-kres-kresy-krew-ketchup-kurwa-klęska-konsekwencje-kondukt-kir-klomb-kępa-kornik-kornelin-kratka-kluczyk-klucz-kluczenie-kaczki i ich kwakanie

- No widzisz - ucieszyłam się szczerze
- Tylko na chuj mi tyle zawijasów?

II

stał - nogi rozstawione na szerokość bioder, ręce założone na wysokości piersi. zachwycająco symetryczny i stabilny; mogłabym na jego klatce piersiowej wyrysować kosmos. ten lepszy. dziewczyna szuka biletu, czerwona torebka nerwowo podskakuje na jej kolanach, pięknych kolanach, pomyślałam. i zobaczyłam Mariannę.

Marianna siedzi na przeciwko. na przemian zakładam i zsuwam z nosa przyciemniane okulary

- Co robisz?
- Zastanawiam się, jaki kolor naprawdę ma ta bluzka.
- Naprawdę, czyli jak?
- Bez szkiełka.
- A myślisz, że kiedy zdejmujesz te okulary, pozbywasz się wszystkich szkiełek?

obok siedziało dwóch chłopców wyższych ode mnie co najmniej o głowę; rozpoznaję po tym, że jeszcze licealiści - te roczniki przebiją głowami niebo, mawia marianna.

- Patrzysz na niebo i wydaje ci się, że jest niebieskie, prawda? a w rzeczywistości jest czarne, bo tam nic nie ma, bo jest tylko pusto, a pusto musi być czarne. Co więcej - pusto jest nieciągłe. patrzysz na niebo i widzisz materiał na letnią sukienkę; a to atrapa. wystarczy, że się ściemni, widzisz bezbrzeżne pusto - z małymi przerwami na światło.

III

Marianna miała na kilka dni przedtem sen, który opowiedziała mi zaraz po przebudzeniu. ogrzewałam opuchniętą twarz parą herbaty

Miało być wielkie święto; Marianna szykowała się do dziesiątej rocznicy swojej komunii świętej, choć nie mogła pojąć, dlaczego jako dorosła pannica wciąż musi świętować rzeczy tak bardzo związane ze szczeniactwem - szykowała dekorację. miała spory kawałek czarnego filcu i przyczepiała na nim gwiazdy ze swoich kolczyków. Szukała księżyca. Przy wszystkim pomagał jej ojciec, dumny z niej, że tak dobrze to wszystko wymyśliła. Próbowali powiesić dekorację na jej starym, wysłużonym pianinie - ale materiał ślizgał się na lakierze, trzeba było przyciskać go doniczkami. było ich pięć. ale materiał nie był dość duży i nie zakrywał pianina. śmiali się do rozpuku.

- doskonale; i jak myślisz, co to znaczy?
- nic. albo wszystko.

IV

marianna strąciła popiół do filiżanki i przewróciła się - tak, jak siedziała, skulona - na łóżko.

- to może spróbuj opowiedzieć o tym, jak się teraz czujesz
- jakby przejechał mnie tramwaj. boli mnie każde włókienko mięśni, każde ścięgno, jak gdyby wchodziło we mnie jakieś inne życie i rozpychało mnie od środka. szarpią mnie plecy przy głębszym oddechu łapie mnie jakiś skurcz. kolana jeszcze mam, ale nie spełniają swojej funkcji dobrze, to znaczy nie mogę wstać. chcę wyjść i nie mogę wyjść.
- a głowa boli?
- głowa mnie napierdala, Malino. nie mam już głowy, ale co z tego?
- no nic.
- najbardziej boli mnie w krzyżu

marianna i jej niewybredne żarty

V

spodobaliby się jej - mówili dużo, ale cicho, wtrącali mnóstwo żartów językowych, choć mówili o kupie i sraniu w publicznych toaletach. jeden z nich, zdaje się, tęsknił za matką, która wyjechała na urlop:
- jakoś tak dziwnie bez niej. zawsze można było wejść na górę, pogadać, zaszpońcić, żeby kolację zrobiła. a teraz lipa, człowieku, skończyło się niebo, trzeba samemu

- to może spróbuj powiedzieć, jak było naprawdę?
- naprawdę było tak, że miał dwie choroby: schizofrenię i nadciśnienie; kiedy udało się lekarzom połączyć jego dwie dusze w jedną, robiło się im w jednym ciele zbyt ciasno i, kłócąc się o przestrzeń, rozsadzały je od środka. gdy udało się zbić ciśnienie, znów robiło się trochę miejsca na drugą duszę - i rozchodziły się znów, a każda ciągnęła w swoją stronę. rozumiesz?
- nie bardzo
- no więc właśnie

marianna zaczyna cichutko drgać, cały tapczan rezonuje od tego, drżą szyby w oknach. nakrywam dom ręką, żeby wytłumić

VI

dziewczyna znalazła bilet, oddała go kanarowi, okazał się zły, nie tak skasowany, czy że coś z terminem. żałowałam, ale trzeba było wysiąść. mijając go przy wejściu oparłam się, niby że szarpnęło na zakręcie, że straciłam równowagę. nogi miał rozstawione na szerokość bioder i ręce założone na klatce piersiowej, odparował mój cios plecami napiętymi pod kurtką zbyt ciasną chyba dla bogów. marianny nie było na przystanku

- to opowiedz mi jakąś historię o nim, czego cię nauczył
- pamiętam najsilniej takie wydarzenie z wakacji; musiał to być koniec roku szkolnego, chyba nasza komunia właśnie. zawsze, gdy wracał z zakupów w sąsiedniej wsi, przejeżdżał przez nasz dom i dawał mi coś ze swojej torby. to było "specjalnie dla mnie". i któregoś dnia jechał bez zakupów, za to z sokiem jabłkowym na bagażniku roweru. pamiętam dokładnie ten sok, ten bagażnik i tę pokusę, że nie wytrzymam do momentu, gdy padnie "specjalnie dla Ciebie".

A co mi przywiozłeś w prezencie? - zapytałam

ale to było złe pytanie, Łukasz syknął na mnie znacząco, babcia zmroziła mnie wzrokiem. podobno wtedy nikt nie miał pieniędzy; nie mogłam być tego świadoma z dwóch względów - bo nie chcieli, żebym była świadoma - to po pierwsze, a po drugie - nigdy mi jakoś szczególnie na tym nie zależało, i chyba wtedy właśnie postanowiłam, że nigdy w życiu nie będę mieć zbyt wiele. potem się okazało, że może sok wcale nie był dla mnie; może wiózł go na to albo tamto. dziś wiem, że wiózł go do wódki pewnie, choć dziwi mnie, jak hektolitry wódki złagodzić jednym kartonem soku

Sok jabłkowy, specjalnie dla Ciebie - roześmiał się

ale zakrztusiłam się nim; do dziś się krztuszę za każdym razem, gdy się zapomnę i zaczynam czegoś oczekiwać. oczekiwanie od innych ludzi - choćby byli w tym dawaniu bardzo szczerzy i konsekwentni - z góry skazuje nas na porażkę, bo wiadomo, że któregoś dnia rower się zepsuje i nie będzie ani soku, ani specjalnie, ani dla Ciebie

- pomyślałam sobie, mówię cichuteńko do Marianny, że ludzie traktują miłość jak parkometr. skoro zapłacili za wieczność, to myślą sobie, że nikt ich nie zholuje. a potem chodzą po urzędach wszystkich instancji, żeby bronić swoich konsumenckich praw.
- albo życie tak traktują
- albo życie.

- i co, lepiej Ci po tych rozmowach? - pyta Marianna wciśnięta w kąt tapczanu
- chyba nie
- zrozumiałaś coś?
- nic
- no więc właśnie - odpowiada Marianna i zasypia. chyba na dłużej

tzw. wakacje

2009-06-26T04:07:00.000-07:00

czyli trzymiesięczne zawieszenie podziału literatury na l. podmiotu, przedmiotu i wymiotu

(na rzecz literatury namiotu, oczywiście)

umarł król, niech żyje król.

od kilku dni chodziła za mną bezlitośnie tsykając językiem o zęby, zaciągając zielonkawą ślinę - pustka. w końcu musiałam komuś o tym powiedzieć i zmarłeś.

dziwna prawidłowość, że te istoty żywe, którym robię zdjęcie, umierają w ciągu najbliższych kilku dni. dopóki nie zauważyłam tej prawidłowości, nie mogłam tego w żaden sposób powstrzymać.

chciałabym zrozumieć prawidłowość odchodzenia ludzi. może wtedy udałoby mi się... zatrzymać?

Ślinienie ołówka. II rozmowa z Marianną

2009-06-18T07:45:00.000-07:00

a olbrzymie rozpuszczone włosy wioną za nią jak lecące harpie

czasami mam wrażenie, że podają mi dłoń. być może chichrolą się gdzieś na dachu BUWu i strzelają do mnie oczami, a ja jestem zbyt głupia, by ich dostrzec.

dzisiejszy czwartek jest jak ogryzek - z której strony by na niego nie spojrzeć, czegoś mu brakuje, by być tym, czym był jeszcze widziany z perspektywy poniedziału. Cykle księżyca. Pełni na razie nie widać na horyzoncie. Może powinnam podkarmić go pigułką? Jeden miesiąc i wygładzi mu się cera. Może będzie nieco bardziej pewny siebie.

O, nocy, wyzwól mnie od złych,
warczących w wietrze skrzydeł,
od młyńskich kół i od krwawiących szprych
i od szatańskich sideł

nie dziwię się, że Tuwim był satanistą.

Może lepiej w nurt się zanurzyć
I nie mówić, nie mówić, a płynąć

łowco słów, zapomniany i smutny
Zaśpiewajmy razem przy flecie
O tej rzece żywej, okrutnej
I tonącym, tonącym poecie.

I w kim się na nowo narodzisz,
gdy noc po kałużach brodzi,
szumiąc deszczami przez sen?

mogłaby także szumieć dreszczami, sądzę. ostatnio budzi się we mnie heretycka myśl korektorska - ślinię koniec ołówka i już - już - już bym poprawiała. a to metaforze przycięłabym zbyt dalekie skojarzenie, a to przydawkom dorysowałabym wąsy...

I mało tego, jeśli nie uda mi się siebie powstrzymać, jestem zadowolona z efektu.

Marianna patrzy na mnie z pogardą z drugiej strony stołu. Dobrze wiemy, że miałam się uczyć.

- Opowiadałam dziś o tobie jednemu z n i c h - podsuwam jej kartkę z niezamierzonym szelestem.
- I co powiedzieli? - odpisuje Marianna koślawo
- Nic takiego, że mam nietuzinkową zdolność interpretacji. Tak już bym chciała stąd wyjść... Obiecaj, że dziś wieczorem opowiesz mi tę historię do końca.

Marianna mruga do mnie okiem obficie pomalowanym czarną kredką. Spuszczam wzrok na książki.

oczekiwanie na wybiut. Pierwsza rozmowa z Marianną.

2009-06-17T03:07:00.000-07:00

Fakt, że takie upewnienie łatwo wyklucza niepokój, że kultura chętnie wymierza kary bądź spycha na margines tych, którzy nie odgrywają iluzji esencjonalizmu płci kulturowej, powinien być wystarczającą oznaką tego, że na pewnym poziomie istniej wiedza społeczna o tym, że prawda bądź fałsz płci kulturowej zostały wymuszone społecznie i pod żadnym względem nie stanowią konieczności ontologicznej.

- Bardzo mi przykro, ale najwidoczniej jeszcze w dzieciństwie ktoś pod moją nieuwagę podpierdolił mi to upewnienie - mówi do mnie Marianna teatralnym szeptem, nachylając się nad stolikiem. Jej bujne piersi rozlewają się teraz na błyszczącym blacie - Prawdopodobnie było to wtedy, gdy bawiłam się lalkami na kocyku. wpuszczałam im wtedy pająki pod sukienkę i myślałam o tym, że zarówno pająk, jak i lalka, czerpią z tego mojego gestu skazującego ich na siebie nawzajem wiele przyjemności. Choć przecież nie miałam wtedy pojęcia o istnieniu kobiety-pająka. W ogóle miałam niewiele pojęcia.

Przez chwilę czytamy, ale ciało Marianny przygotowane jest do wypowiedzenia kolejnego zdania, nie mogę się więc skupić, przebiegam wzrokiem litery, cofam się o akapit...

- Potem kazali mi prostować plecy. A ja wcale nie chciałam się prostować, bo wtedy dziewczęta i chłopcy nie patrzyli mi w oczy, tylko na TO. Nie chciałam również nosić butów na obcasie i spódniczek, bo były, najzwyczajniej w świecie, kurewsko niewygodne i marnie się w tym siadało po turecku. Później nie chciałam nosić "fryzurek", a na studiach koleżanka podpowiedziała mi w dobrej wierze, że ja mam "po prostu włosy" i że to jest zupełnie co innego. Kiedy pierwszy raz przyszłam w spódnicy z indiaszopu na ćwiczenia z łaciny, po zajęciach przyznano, że "w końcu jestem sobą". Po pierwszej mikrofonowej próbie zespołu rockowego, gdy naprawdę poczułam, że znalazłam swoje miejsce, kolega odprowadzający mnie na przystanek przerwał rozmowę w połowie i powiedział "Marianno, idź bardziej jak KOBIETA, bo tak jakoś dziwnie mi z tobą". "Jak kobieta - roześmiałam się - czyli...?" "Nie mam pojęcia - przyznał z rozbrajającą szczerością kolega - one to robią jakoś inaczej". Oczywiście nie przeszkadzało mu to później wykładać mi szczegółowej budowy teleskopów, ale w dupie miałam jego gwiazdy.

Patrzę na Mariannę z niedowierzaniem.

Goni mnie banda furiatów, nierówno im pod kopułką od kipiącej inteligencji. chętnie uchyliłabym im pokrywki, gdyby nie wymagało to demaskacji ich małpiej natury. Zasiadłabym wówczas do stołu z nożem i widelcem. Czekała na Gombrowicza. I na obiad.

W upały kupały cechuje mnie bezczelny dydandyzm - zwieszam nogi z mojej makabryczki ciągnionej przez dwa narowiste konie z Królestwa Obojga Płci. Mam nadzieję, że znajdę w końcu kogoś, z kim będę mogła uprawiać dziki sens, a zaraz potem opublikuję swój spóźniony WYBIUT, pt. "v. beaut" czyli tomik, o jakim nie śniło się wszym filozofom.

tissue issue

2009-06-16T07:17:00.000-07:00

kieszenie mam płytkie, ale pełne onomatopej.
biegnę pod wiatr - one się gubią w trawie;
i nagle dookoła budzą się dźwięki ---
uf
udało się jeszcze raz ją zagłuszyć.

bibografia przedmiotu I

2009-06-15T02:59:00.000-07:00

tekturowe kubeczki do kawy łatwo przepuszczają światło. wyginasz szyję i przechylasz go tak, by część osiadłej na dnie pianki spłynęła Ci do ust (jest zimna i delikatna, jak chmury, które jedliśmy razem przedwczoraj). grawitacja wspaniałomyślnie zawiesza swoje działanie, pozwala koronkowym bąbelkom uniknąć stopnienia od różu Twojego ciała. na dnie tworzy się nieregularna mandala podświetlana przez zaokienne słońce. odczytujesz niedoskonałe kosmosy.

głupawa numer I

2009-06-12T14:57:00.001-07:00